2 t/m 5 juni 2011 

Dag 1 – Donderdag 2 juni 

Het is donderdag 2 juni. De datum waar we (Jan jr. en ondergetekende) naar hebben uitgekeken. 

Gauw nog even de koffers van de BMW met een laatste, snelle controle nakijken of echt alles er in zit wat we denken nodig te hebben. We hebben elk één koffer om onze spullen in op te bergen en dat blijkt ruim voldoende. Dan kunnen ze aan de motor gehangen worden. Als je de koffers niet gebruikt, vallen de aanklik-punten bijna niet op. De koffers aan de motor bevestigen is echt een fluitje van een cent en ze zitten ook nog muurvast. Het is mij bekend dat ook bagage mee kan in het busje dat Johan beschikbaar stelt en door Addy bestuurd gaat worden, maar het spreekt mij meer aan om alles gewoon zelf mee te nemen!

Iets voor half negen stappen we op de BMW en gaan op weg naar het startpunt van het “Spijkweekend”: het AC Restaurant in ‘t Harde.Daar staat reisleider Wilfred ons al op te wachten. We horen bij de eersten en ook de rest komt één voor één binnen rollen.

Rob Kissing komt binnen met z’n Kawa ER6, die is voorzien van een prachtig kofferset in kleur. Gerrit Huenestein met zijn Suzuki “Baby-King” (zoals hij die zelf noemt) en Iris op haar Kawasaki ER6. Addy kwam met de bus van Comp-City met daarin zijn eigen motor (de Yamaha R1) en bagage van de rest.

Onze voorzitter heeft zijn zoontje jarig en zal later op de dag volgen. Hij heeft een andere motor aangeschaft. Welke motor het is geworden is nog een verrassing; dat zullen we wel zien later op die dag. Hendri is wel gekomen om ons uit te zwaaien. Hij zit op een Puch brommer (??).

Johan heeft zijn laatste reserve van de tank moeten aanspreken om het Shell-station te halen met zijn dikke B-King, maar kwam net te kort en moest het laatste stukje nog duwen ook en komt als 1 na laatste binnen. De titel “Hekkensluiter” is al jaren in handen van Jan Rens jr. en die eer geeft hij niet zomaar uit handen. Hij komt met zijn snelle Kawasaki ruim voor negen uur binnen.

Er zijn ook nog een aantal mensen om ons uit te zwaaien: Jan Hein met z’n 2 zonen zijn er en ook de ouders Huenestein zijn weer van de partij. Leo Schuur kwam ook nog even kijken en de vriendin van Gerrit komt hem nog even een lekkere smok op de platte bek geven. Ik had haar gewoon mee genomen als ik hem was.

Wilfred heet ons allemaal welkom en geeft ons de laatste info omtrent de te volgen route en laat weten dat de eerste 200 km over snelweg zal gaan. Ons einddoel is Sauerland waar een pension is geregeld in Helminghausen. Daar waren ook al eens eerder Spijkers te gast in het verleden.

We gaan vertrekken. Jeroen Hein zet ons allemaal, als laatste groet, nog even keurig op de foto net voor het A28 viaduct! We rijden via Epe naar de A50 en gaan dan de A1 op waar het Duitse motorrijders paradijs op ons ligt te wachten!

Na  ongeveer een dik anderhalf uur rijden houdt Wilfred even pauze bij een tankstation aan de snelweg. We rijden blindelings achter hem aan de parkeerplaats op en blijken een klein stukje te spookrijden, maar gelukkig komt er geen truck aan. De rokers onder ons beginnen allemaal driftig aan hun peuk te zuigen, om snel van hun afkick verschijnselen af te komen. Na een half uurtje kunnen we weer verder.

 Voor de Duitse grens staan vele tientallen (zo niet honderden) trucks te wachten. Schijnbaar is het voor trucks verboden om te rijden op een feestdag in Duitsland. “Hebben wij tenminste de ruimte daar”, dacht ik. Wij kunnen in ieder geval door en steken de grens over, al valt onze groep wel wat uit elkaar door een file eindje verderop in Duitsland. 

Ruim na de middag zitten de 200 km snelweg er gelukkig op en kunnen we wat meer binnendoor rijden. Het is inmiddels tijd geworden voor de middagpauze en we vinden ergens een restaurant. Daar zijn vele fietsers en brommerrijders(clubs?) neergestreken, maar we kunnen er nog makkelijk bij. 

Daar was zelfs een fijne barbeque waar je vers vanaf het vuur een braadworst kon halen voor wie wilde en dat alles onder het genot van mooie klanken van een accordeon die daar “Live” werd bespeeld. Heerlijk!

En het weer werkt ook nog eens geweldig mee. Het zonnetje staat de hele dag te stralen aan een prachtig blauwe hemel … wat wil je nog meer. Na een dik uur is de binnenste mens ook weer afgevuld en kunnen we weer verder rijden. 

We kunnen weer door en we rijden verder richting Helminghausen waar we omstreeks half vijf aan komen bij Klaske en Jan Bouma, die daar alweer zo’n 25 jaar dit pension runnen. Het was voor Wilfred wel even schrikken toen Klaske zei: “Jullie zijn wel een dag te vroeg hier!”  

Maar gelukkig bleek zij zich te vergissen en waren de kamers niet dubbel geboekt. We kregen allemaal probleemloos de sleutels. De dochter van Klaske en Jan, Janneke die ook in de bediening stond, hielp ons met de kamers op te zoeken. Onze kamer was lekker ruim voorzien van een tv, wc en douche en een goed bed. Kortom, dik voor elkaar!   

Bijna al onze motoren konden in de garageboxen op 2 na, maar die konden vlakbij het terras staan - geen probleem.Even na vijfen werden de eerste koele pilsjes geserveerd. Het witbier, waarvan me de naam is ontschoten, was echt overheerlijk. Ik ben ons hele verblijf bij dit biertje gebleven en dat beviel me prima.

Om half zeven werden we aan de tafel geroepen waar we het warme eten kregen opgediend. Er was voldoende voor iedereen en best lekker.  

Na het eten gingen we een rondje lopen in de prachtige omgeving. Het zag er op het eerste gezicht niet al te hoog uit, maar dat viel nog best tegen. Je moest best nog steil omhoog lopen en voorbij het stuwmeer kon je ook nog veel verder omhoog. Bij de stuwdam van de “Diemelsee”, waar je overheen kon lopen, had je een pracht zicht op het dorp helemaal beneden.   

Omstreeks half acht hoorden we beneden een motor aan komen scheuren. Het bleek Hendri op zijn nieuwe Honda Fireblade. ??????

Heb ik hem niet ooit horen zeggen alleen maar nog dikke V-twins te willen?

Dan zal in de toekomst een ommezwaai naar een echte BMW ook zeker niet ondenkbaar meer zijn en zeker een keer aan bod komen lijkt me!! Hahahahaaa!  

We zijn terug gelopen naar het pension om hem te begroeten en zijn nieuwe supermooie (niet van nieuw te onderscheiden) motor te bewonderen. Ook Hendri kreeg zijn warme hap keurig opgediend en hebben we een deel van de avond op het terras doorgebracht. Totdat het toch wel wat fris werd buiten zijn we bij de bar gaan zitten en hebben daar gezellig zitten kletsen.   

De tijd vliegt om. Voor je het weet is het alweer bedtijd. De eerste dag zat er alweer op. Ik was benieuwd wat Wilfred de komende dagen nog meer leuks voor ons in petto had. 

We hadden deze dag 325 kilometer op de teller gezet. Een goed begin van een superleuk weekend.

 & Jan       

Dag 2 – Zaterdag 3 juni

Dit verslag schrijf ik toch met gemengde gevoelens. Aan de ene kant wou ik het eigenlijk niet. Maar ja, als je gevraagd wordt door het olijke gezicht van Wilfred is het toch moeilijk nee te zeggen. Dus bij deze.

Mijn 2^e dag begint dus na 24.00 uur en wij zitten nog gezellig aan een tafel bier te drinken en borrelhapjes te eten. Maar om 02.00 uur wordt het toch tijd om naar bed te gaan. Onze Gerrit ligt al weer lekker in zijn bedje.Maar bezorgd zoals ik dat ben, ga ik toch kijken of hij wel lekker in zijn bedje ligt. Helaas was de lattenbodem daar niet tegen bestand en dus ligt Gerrit de rest van de nacht op de grond met zijn matras. 

Om 07.00 uur word ik wakker. Ik hoor rondom mij heen al wat geknor en gesteun. Het is dus hoog tijd eruit te gaan, want om 08.00 uur staat het ontbijt gereed. Gauw aankleden en snel naar buiten. Daar waren Rob en (kleine en grote) Jan ook al paraat.

Even in de garagebox gekeken en gelukkig stond de Fireblade er nog. Hij stond naast de BMW - een klasse apart zeg maar.Daarna aan tafel en daar werd ons even meegedeeld dat er gerekend was dat je 2 bolletjes per persoon eet (frieze zunigheid denk ik dan). Maar er was genoeg. Na een goede maaltijd motorpak aan, motoren gestart en rijden dan maar. De motor even lekker warm gereden. De bochten mochten komen en ook daar ontbrak het niet aan. Wij reden door het natuurpark Diemelsee richting Hedelbach, richting Hallenberg en Bad Boeleburg of zoiets.

 Na ongeveer 120 km werd het toch tijd voor koffie. Waar dit was weet ik niet meer.Maar de route ging verder Kirchbundum richting Winterberg. Daar gingen wij eten bij het Gasthof Ahre-keller. De specialiteit van het huis was daar gyros. Dit werd bijna door iedereen besteld op een paar uitzonderingen daar. Het was een lekkere, pittige maaltijd en ook de rest van de dag kon je dit proeven en nog ruiken ook. 

Het eten was eindelijk op (sommigen hadden er wel erg lang werk mee). Ik was de schaftijden gewend, dus had het als 1^e op en stond weer te popelen om te gaan. Nadat iedereen eindelijk gereed was konden wij weer gaan.

Wij vervolgende onze weg richting Bestwig. Dit was een uitzonderlijk mooie route met mooie brede overzichtelijke bochten.Daar ergens getankt en wat gedronken en gerookt … ik zou het bijna vergeten. Na alles te hebben bijgetankt vervolgden wij onze route richting Ruthen en Brilon en na ongeveer 240 km waren wij weer terug op ons stekkie.Daar stond Janneke al op ons te wachten. Eerst maar even onze dorst lessen, dan douchen en op naar het avond eten.

Dit was ook Hollandse kost: als voorafje een soepje, daarna aardappelen met bloemkool en boontjes en een balletje gehakt en een toetje van vla.

Nadat wij dit even lieten zakken, werd ondertussen al ons avond-evenement uitdrukkelijk besproken. We gingen weer berg beklimmen. Net als vorig jaar waren wij dus goed bezig. Ons doel was de top, maar na een kilometer of wat vonden we het genoeg. Wij hadden ook hier een prachtig uitzicht op de Diemelsee met stuwmeer (het was dus ver genoeg).Kleine Jan en Gerrit vonden nog een alternatieve route, maar het leek ons toch beter daar maar in te trappen.Ook de terugweg was nog ver genoeg. Ik zag dat ipv heen en weer te lopen langs de berg het ook recht naar beneden kan.

Dat was veel korter. Gerrit en Jan volgden en natuurlijk Iris ook. Deze had een nog gemakkelijkere manier: op je kont naar beneden glijden.

Maar uitgeblust weer terug. Eerst maar een bakje koffie met een gebakje om ons calorie verlies op te vangen. 

Na veel, heel veel sterke verhalen en bier, want er werd dit jaar weinig wijn gedronken gingen, Johan en ik als laatste om 02.30 uur naar bed en hoewel wij erg stil deden werd onze Gerrit toch weer wakker (helaas). 

Dit was mijn verslag. 

Ik vond het een prachtig weekend dus … organisatie bedankt.

Groeten Hendri

Dag 3 – Zaterdag 4 juni

Na het ontbijt vertrokken we richting het natuurpark Arnsberger Wald, waar we nog een aantal mooie haarspeld bochtjes tegenkwamen. Gisteren had ik nog een privé lesje ‘bochtjes maken’ van Hendri gehad, dus dat ging perfect. Na een stukje gereden te hebben gingen we tanken. Het was toen ook al weer lekker warm: rond de 30 graden. 

Bij Arnsberg gingen we aan de koffie midden het centrum. Jan Rens wou een gebakje bij de koffie, maar die hadden ze er niet. De eigenaar van het Gasthaus stuurde hem naar de bakker. Wat een goed idee was. Hij kwam terug met kwarkgebak met verse aardbeien (erg lekker) en voor de liefhebbers van appeltaart een appeltaart.

Na onze buikjes weer vol te hebben vervolgden we onze weg richting natuurpark Homert.  

Het was onderhand weer tijd om te eten en gingen naar weer wat mooie weggetjes te hebben gehad eten en we stopten bij een Gasthaus, maar die had geen eten. Dus maar weer verder op zoek. Toen kwamen we uit bij Landgasthoff Reinrt Reiste in Eslohe waar bijna iedereen ging voor de Stramme Max (uitsmijter). Ik had zelf niet zoveel zin en bestelde een kleine braadworst met een paar frietjes want het was barbecue dag. Johan ging voor het ‘Bob der Bauherr Kinder-menu’ met een bockworst. Na onze magen weer gevuld te hebben vervolgden we onze weg via Winterberg weer naar het hotel.

Bij het hotel moesten alle kettingen nog worden gesmeerd en Hendri wou de db killers nog uit zijn nieuwe motor halen: de Fireblade. Maar daar had die Addy al weer voor geregeld, die zou hem er mee helpen, maar goed … Hendri kennende gaf hij alleen de aanwijzingen.

Na te hebben gedoucht ging ik lekker met een wit biertje in de zon liggen op het grasveldje, waar mijn rust verstoord werd door Wilfred die mijn buikspieren wou uit testen. Waarop ik een slipper naar hem toegooide die zijn bierglas halveerde die hij in zijn hand vasthield.

Om half 7 was de barbecue warm en konden we beginnen. Ze hadden grote speklappen waar ze in Nederland er drie van kunnen maken. Verder hadden ze nog karbonades, kip en worstjes.Na het eten gingen we nog een stukje lopen over de stuwdam. Gerrit en kleine Jan probeerden mij nog nat te maken door stenen naast mij in het water te gooien, maar dat lukte ze mooi niet. Toen we terug kwamen hebben we nog wat gedronken. Wilfred en Johan gingen nog een potje stoeien, alleen de stoel van Wilfred kon het niet aan en de poot brak er onder uit. Aangezien Addy even weg was hebben wij de stoel bij hem neer gezet zodat hij, als hij ging zitten, onderuit ging. Maar dat lukte helaas niet.

Toen het ondertussen half 2 was geworden, besloten we maar om naar de kamer te gaan. 

Groeten Iris Olthuis

Dag 4 – Zaterdag 5 juni 

De zon kwam ‘s ochtends weer vroeg op. Daarom dat ik weer lekker op tijd wakker was.Na een heerlijk laatste ontbijtje in het pension hebben we een paar foto’s gemaakt van het hele clubje bij elkaar.Naja, degenen die al wakker waren staan al klaar. Er waren een paar nabloeiertjes natuurlijk.

En zo zijn we op de motor gestapt en zijn we op weg gegaan richting huis. Daarna hebben we nog even getankt bij een pompje en een heerlijke cappuccino gedronken bij een leuk gasthuis om de hoek.

Daarna zijn we weer op de motor gestapt en na de laatste bochtjes in Duitsland zijn we de snelweg op gereden. Vanaf hier ging het ook heel snel. Gelukkig hadden we een paar extra stopjes, omdat ik vaak last had van een volle blaas. Daar doe je niks aan natuurlijk. En later op de snelweg hebben we nog maar eens getankt, want de beestjes hadden weer dorst .

Bij het station kreeg ik ook een raar gebaar naar me toe gesmeten ik weet alleen nog niet wat het inhoud.

Iemand een idee??

Maarja … ik kom er nog wel eens achter, denk ik. En zo vervolgden we onze tocht. En zo kwam langzaam Nederland in zicht. En zo waar; de regenbuien hingen ook weer netjes boven ons landje.Maarja … na even doorbijten waren we zo weer in ’t Harde. Hier had de regen ook al enige schade aangericht aan het AC restaurant. Daar had het dak het begeven van de zware regenbui waarschijnlijk. 

Maar goed, we hebben daar even gezeten en wat gekletst en gegeten en gedronken en zo het mooie weekend weer afgesloten. 

Bedankt voor het mooie weekend!!!   

Groeten Gerrit