9 oktober 2010

Het is zaterdag 9 oktober: de dag dat de laatste dagrit van de Spijkrijders op het programma staat! Het is ook nog eens fantastisch najaarsweer zonnetje hoog aan de hemel. Wat wil je als rechtgeaard ‘Spijker’ nog meer …

De Voorzittersrit wordt voorgereden door, hoe kan het ook anders, Henri.

Hij heeft zijn VTR-2 bij zich, terwijl we weten dat hij alleen met VTR-1 gezien wenst te worden. Wat zou er zijn?

Bij het narijden van deze rit, samen met Johan, heeft zijn VTR-1 een kusje gehad van een B-King, de week ervoor. Deze ‘liefkozing’ was wat heftiger uitgevallen dan de bedoeling, het bleek achteraf meer een ‘kus op de platte bek’ te zijn waar de spetters vanaf vlogen. Daardoor moest VTR-2 van stal gehaald worden.

Zelf had ondergetekende ook iets anders bij zich dan gebruikelijk. Het blauw-witte merk is bij mij weer in ere hersteld, alweer de vierde ‘K’! De fiets zou bijna verlegen worden van de aandacht van alle Spijkers, ontzettend leuk.

Het was tijd om te vertrekken. Maar liefs 15 leden met hun motoren waren gekomen om dit bijna voorbije seizoen goed af te sluiten.

Henri gaf, als een goed toerleider, een korte uitleg over de route en toen kon de groep de weg op. De route leidde ons dit keer Overijssel in waar het altijd mooi rijden is. Gelukkig was de weg wel kurkdroog, want op diverse plekken lag een laagje zand/klei over de weg, wat dit keer niet echt gevaarlijk was in tegen stelling tot zijn natte variant.

Ergens bij een boerderij versperde een gigantische vrachtwagen de weg voor ons, die daar aan het laden of lossen weg. Maar gelukkig zag onze voorzitter een uitweg waardoor we er toch langs konden. Eenmaal erlangs trok een grote ‘stoomwolk’ onder de VTR onze aandacht. Het bleek gelukkig mee te vallen, Henri had het koelvloeistofreservoir wat te uitbundig bijgevuld waardoor het overtollige spul over zijn uitlaat spoot. Geen probleem dus.

De groep kon weer verder, maar was wel wat uit elkaar getrokken, maar door het fantastisch werkende ‘Tweede man systeem’ was dat natuurlijk geen enkel probleem.

De route stond in zijn geheel op de TomTom. Dat is mooi werk, want zo’n computer vergist zich namelijk nooit … als je zijn instructies tenminste juist opvolgt en er ook geen weg-opbrekingen zijn.

Maar de wegomleggingen en afsluiting waren deze dag regelmatig aan de orde, waardoor Henri steeds weer een andere route moest zien te vinden. We moesten in ieder geval meerdere malen omkeren, wat overigens helemaal niet erg is!

Het was tijd voor de koffiestop bij Café ‘Bargoed’ in Heeten. De eigenares kende Henri kennelijk heel erg goed, want toen we nog onze motoren stonden op te stellen moest hij al doorgeven hoeveel appelgebakjes hij dacht dat er moesten komen. Een goed voorzitter kent al z’n leden bij naam en toenaam, maar ons ‘gebakgedrag’ wist zelfs hij niet zeker! Achteraf bleek toch bijna iedereen zo’n appelpunt niet kon weerstaan!

De koffie met gebak smaakte heerlijk en na een stevig potje ouwehoeren met elkaar konden we de rest van de route gaan rijden, achter Henri H. en Tom T. aan.

Weer op weg en de zon bleef onverminderd schijnen en verlichte de prachtige herfstkleuren, dit is genieten van je motor en je soortgenoten die allemaal van het zelfde ‘toervirus’ zijn besmet!

Langs welke plaatsen we zijn gekomen weet ik niet meer, maar we gingen in ieder geval over de mooiste binnenwegen.

Na een paar uur rijden was het tijd voor een tankstop en tevens middagstop en de meesten onder ons gingen de uitsmijters van Café ‘De Driesprong’ testen en die bleek van uitstekende kwaliteit te zijn.

Mijn motor gaf aan nog benzine te hebben voor 143 km., maar of dat inclusief reserve was of tot aan de reserve wist ik niet. Voor de zekerheid maar even tanken, maar helaas verkochten ze bij de pomp niet het juiste vuurwater … dan maar niet.

We gingen weer verder en de route bracht ons op een gegeven moment, nadat we een drukke autoweg waren overgestoken, op een prachtig bosweggetje.

Daar stond een oudere dame met twee loslopende hondjes driftig te zwaaien naar ons. Ik dacht eerst nog dat ze een bekende onder ons herkend had, maar dat bleek niet geval! Enkel het feit dat we daar reden was al voor haar aanleiding om ons met middelvingers en een scheldkanonnade te trakteren. Het sloeg echt nergens op. Een paar ‘Spijkers’ gingen de discussie met haar aan. Het bleek het oude liedje: een wereldverbeteraarster die de wijsheid in pacht denkt te hebben. Wij waren in haar ogen hufters en luchtvervuilers en de hondenaanrijders in een ‘stilte gebied’. Mevrouw kwam zo uit de grote stad en zou die boertjes wel eens even de oren wassen.

Dat honden aangelijnd dienen te zijn en dat haar auto (die kennelijk geen uitlaatgas heeft) midden op een zijweggetje geparkeerd stond en er niemand meer langs kon, was uiteraard geen probleem voor haar. Na een poosje van gedachten te hebben gewisseld met haar, waarbij het gelukkig allemaal mondeling bleef, zijn we maar doorgereden.

Later in de middag kwamen we langs Ommen waar drie Spijkers afhaakten omdat ze ook nog een andere afspraak hadden staan.

Henri ging ook zo’n beetje aan de eindroute beginnen en we reden via een mooie route richting ‘Wolf’ in Doornspijk.

Bij Zwolle ging Henri de A28 op om bij ‘t Harde eraf te gaan, waarbij ook nog een aantal mensen afhaakten om rechtstreeks naar huis te rijden.

Bij ons clubhonk aangekomen waren nog 9 man over die aan de frikadellen en gehaktballen begonnen! Wij hadden deze dag maar liefst 265 km onder onze wielen door laten glijden.

Henri, bedankt voor deze fantastisch mooie toertocht waar ondergetekende nooit genoeg van kan krijgen.

Groeten