4 september 2010

`t Is nog niet warm om kwart voor 8 zaterdagmorgen 4 september, als ik met de motor vertrek uit Dronten. Toch de handvatverwarming maar iets aan, dat is best prettig. Voordat ik me om half 9 bij Leo Schuur in Nunspeet meldt nog gauw even tanken bij Firezone in Elburg en met volle tank verder. Als vriend van Leo mag ik als gastrijder mee met De Spijkrijders naar Duitsland. Best wel spannend zo´n eerste keer. Een half twee rit heb ik met een klein groepje al een keer meegemaakt en dat is hetzelfde als ik anders ook wel eens doe met een aantal rijders. Nu met een grote groep rijden ze met een 2^e man systeem. Geen idee hoe het werkt, maar ´t klinkt wel professioneel. Leo legt het me nog een keer uit. Rond 1 uur die middag moeten we bij de Prickingshof in Haltern am See zijn. Daar kun je geweldige schnitzels eten in allerlei soorten en maten en in ieder geval grote porties.

Op naar de Prickingshof in Haltern am See 

Ruim voor negen uur zijn we op het gezamenlijke vertrekpunt bij het clubhonk Wolf in Doornspijk. Handen schudden, bijkletsen, een beetje ouweh…. en dan is iedereen zover. Met dertien motorrijders op pad. Wilfred Huenestein is eerste man en reisleider (met een lange ij zegt hij zelf met een knipoog). Als laatste man rijdt zijn broer Hendri. De zon breekt door en het voorspelt een mooie dag te worden.

Toerend gaan we tussendoor richting ´t Harde, dan ri. Epe en de snelweg A50 op en bij Apeldoorn de afslag naar Deventer. Bij Deventer eraf en door de Achterhoek. Gekomen bij het dorp Haarlo stoppen we voor de koffie (met gebak) bij hotel restaurant Prinsen.

Daarna slingeren we verder door naar Winterswijk en de grens met Duitsland. Daar zijn wat wegopbrekingen, maar de TomTom (of Wilfred) gaat aan het herberekenen en maakt er weer een mooi vervolg van.

Bij de oosterburen is het asfalt en de omgeving ook prachtig en zo rijden we verder en komen op schema (13.00 uur) aan bij de Prickingshof. Voor mij de eerste keer en ik zie een hoop volk rondlopen en vele touringcars op de parkeerplaats. “Dat gaat wel effe duren met eten”, bedenk ik me. Als we buiten willen gaan zitten, vraagt de ober ons naar binnen. Daar heeft hij een grote tafel waar we met zijn allen aan kunnen zitten. En dan komt de kaart. Met al die internationale geleerden aan tafel die Doornspieks, Nunspeets, Elburgs of Olderbroeks proaten is dat Duuts toch niet zo makkelijk. “Weet ‘ie wat dat betekent?”, “is nu großes, groot of großes groter dan große?”. Ach, wat moakt ook uut! en er wordt besteld. Al heel snel staan er grote gevulde borden op tafel en valt iedereen aan. Het smaakt goed, maar die hoeveelheid … hoe krijg je het weg. Dus niet alle borden worden leeggegeten ondanks het onderlinge opjutten: “ach, dat kan er toch nog wel bie jong!”

Terug naar Doornspijk : Vol en voldaan stappen we weer op voor het vervolg van de rit. Via een prachtig route met de nodige bochten gaan we richting de snelweg. Dat een tractor de boel ophoudt, mag de pret niet drukken. Wilfred had aangegeven dat we de snelweg A3 opgaan en bij afslag 3 (Emmerich) er weer af moeten. Zoals iedereen wel weet moet af en toe die ‘knalpieppe’ effe goed heet gestookt worden en dat gebeurde dus ook (het heet niet voor niets een SNELweg). Bij afslag 3 allemaal de vluchtstrook van de afrit op en even de maximale kilometerstanden vergelijken (en niet overdrijven!). Verder rijden we en komen Nederland weer binnen. Dan een pauze bij zaal Hendriks in het dorp Looi.

Daar krijgen we koffie en frisdrank en uitleg over de plaatselijke kruidenbitter ‘KWAZZELKRUUT`. Op de Veluwe kletsen ze soms vreemd, maar hier kunnen ze er ook wat van.  

Bij Ellecom nog even een Postbankje pakken en dan via Rozendaal, net buiten Arnhem de Koningsweg op en via Deelen, Hoenderloo, naar Apeldoorn. Afslaan ri. Stroe, de bossen door naar Asselt en dan over de spoorlijn naar Hoog-Soeren. Afslaan naar de Amersfoortseweg en ri. Nieuw Millingen, afslaan ri. Uddel, door Uddel en dan doorsteken ri. De Stakenberg. Elspeterweg op ri. Nunspeet, de Toeristische weg op en aan het einde de Eperweg oversteken en door de bos weer achterlangs naar Doornspijk. Bij het clubhonk komen we rond half zes aan en hebben er dan 380 km opzitten.

Als gastrijder vond ik het een prachtige ervaring. Alle Spijkrijders bedankt daarvoor!

En ……. het 2^e man systeem pak je zo op en werkt ontzettend goed (heb ik toch maar mooi geleerd).

Groet

Hans Demmers

Niet alleen de schnitzels zijn goed! Sommigen waagden zich aan deze bonk Schweinehaxe (varkensvlees) met zuurkool en aardappelpuree