10 juli 2010

HEET, HETER, HEETST.... 

Het was weer een dagrit vandaag: de Huenesteinrit door Wilfred. Johan zou hem voorrijden, maar door een rugoperatie kon dat nog niet. Bij deze nog beterschap.
Vanmorgen bij het opstaan even getwijfeld of ik wel zou gaan, want het zou heet worden: wel 30+.
Ik had de BMW ingeruild voor een HONDA VFR, dus er moest gereden worden, want je wilt er toch zoveel mogelijk mee rijden.
Op naar Wolf. Daar aangekomen stonden er al wat motorvrienden te wachten. Maar men had nog geen haast, want onze vriend uit Utrecht had gebeld. Toch was hij redelijk op tijd, maar nog niet vertrekken. Het wachten was op …??... 3 x raden ... juist, Jan Rens jr. Om 10 uur waren wij toch vertrokken. Via ‘t Harde snelweg op richting Zwolle, via rondweg achterlangs naar Dalfsen, richting lemele zo naar Ommen voor de eerste koffiestop. 

Er waren al wat zo dorstig dat die direct al cola namen. Toen ook de rest was voorzien van koffie en appelgebak was men het er wel over eens: het was HEET.
De serveerster mocht wel in bikini koffie rond brengen stelde AJ voor. Zij had er wel zin in, maar dat moest AJ maar even aan de baas vragen. Uiteindelijk ging het niet door. Gek hè?

Nadat iedereen de koffie ophad, werden de motorfietsen gestart richting Vroomshoop, naar de grens, een stuk door Duitsland, achter Itterbeck langs via Betelo. Mooi stukje Duitsland. Dat is beter rijden dan Nederland.  

In Ootmarsum weer terug in Nederland richting Saasveld. In Saasveld de 2^e stop bij ‘t Molenven.Hier onze natte jassen uitgedaan (van het zweet), want het was HEET...  Na het nuttigen van Twentse omelet of boerenomelet of broodje met kroket wilden wij verder. Maar dat ging niet, want Peter Zwep kon zijn motor niet op het contact krijgen.  

De sleutel was met geen mogelijk om te draaien. Smeermiddel erbij … nog wat smeermiddel erbij … niet om te draaien. Het duurde nog wel even. Men kreeg dorst en de eigenaar bracht GROTE kannen met water: “lekker”. Bijna de ANWB gebeld … kregen wij na veel gehannes de sleutel in het contact. Hoera, hij deed het weer, dus rijden maar weer. Er werd nog even geopperd om de rit maar af te breken, maar met algemene stemmen werd de rit vervolgd. 

Het was wel even opletten, want AJ heeft nu dezelfde kleur R1 als broer Christiaan. AJ had de vorige R1 op de toevoerweg naar de parkeerplaats van de TT in de linkerbocht geheel onvrijwillig plat gelegd, doordat er een bewakingsauto aankwam. Motor weer opgeraapt en kuip met tape weer wat vast gezet. Dat was geen gezicht, dus vandaar die nieuwe R1 (alleen maar leverbaar in die kleur).
Verder maar weer richting Almelo en in de warmte door naar Holten. De bedoeling was over Holterberg via stoffige wegen, maar door een triatlon weer over het stof terug. Er wordt wel eens wat over motorrijders gezegd, maar wat zijn begeleiders van wielrenners onbeschofte mensen met een grote mond, en dan druk ik mij nog netjes uit.

 Verder via mooie weggetjes naar Luttenberg. Daar de 3^e stop. Weer vele kannen koud water. De kok van het restaurant was grote stukken vlees aan het roken op 3 houtskoolovens. Het zag er heel lekker uit, maar het duurde wel 2 uur voordat het gaar was. Daar konden wij niet opwachten … het was ook niet voor ons.
De route werd weer opgepakt richting Wolf. Ik ben niet meer meegegaan naar Doornspijk en onze Utrechtenaar ging via Deventer naar huis.Het was een mooie rit, lekker weer, mooi droog en niet te koudJ
         
Wilfred, bedankt voor deze mooie rit.  

Groeten Gerard Vos