13 t/m 16 mei 2010

 Dag 1:

 Donderdag 13 mei ging het clubweekend van start en was het verzamelen bij het AC wegrestaurant in ‘t Harde. Daar aangekomen stonden Albert Jan en Elga met onze organisator Wilfred al te wachten. Elga had geen motorpak aan en bleek last te hebben van een flinke verkoudheid en had helaas besloten om niet mee te gaan. Druppelsgewijs kwamen ook de andere deelnemers binnen: Hendri, Gerrit, Iris met als laatste de bekende computerbus van Comp-City die werd bestuurd door Addy Sanders. Met ondergetekenden was de groep dus nu compleet. De ouders van de Huenesteintjes waren samen met nog wat andere bekenden om ons uit te zwaaien.

 Om klokslag 9 uur vertrokken we dan richting Neuerburg ergens in de ‘Eifel’ waar een prachtig toergebied lag te wachten. Maar zover was het nog lang niet. Eerst gingen we via Epe de snelweg A50 opzoeken.

Onze toerleider had besloten om via Venlo te rijden en daar de snelweg te verruilen voor de binnenwegen en zo de rest via Limburg en België te rijden.

Het weer wilde niet echt mee werken; het was droog maar daar was alles mee gezegd en er was een koude snijdende wind.

Bij Venlo verlieten we de snelweg en werd een wegrestaurant opgezocht om de kou weg te drinken met koffie of warme chocolademelk. De route werd weer opgepakt en vanaf nu zouden we het 2^e man systeem gaan rijden en eindelijk zou het echte toerwerk gaan beginnen. In Limburg voel je je eigenlijk al een beetje in het buitenland, want de wegen liggen in een mooi glooiend landschap.

De plaatsen waar we door of langs kwamen waren: Echt, Susteren, Sittard met als laatste Geleen. Het was inmiddels na twaalven en daarom zocht Wilfred een restaurantje om ook de binnenste mens te niet te vergeten. Bij “Jammie Jammie”  gingen we naar binnen. Het was een shoarmazaak en hadden verder werkelijk ook alles te koop waar frituurolie aan te pas komt om klaar te maken - naar mijn idee gerund door de plaatselijke Marokkaan. Maar eerlijk is eerlijk … de shoarma, patat, pizza en broodjes gezond waren echt heerlijk en konden we er weer een poosje tegen op deze koude eerste dag.

Eenmaal opgestapt wees Tom T. Wilfred probleemloos de weg en reden we via Valkenburg en Margraten richting België.

Net over de grens in België begon het dan toch ook nog te miezeren. Door de banden opgegooide water en het verdere mistige weer kon je helaas maar weinig van de prachtige omgeving zien.

Langs de weg, ergens in België, werd nog even een plas- en peukenpauze gehouden. Gelukkig was de regen wel wat minder, maar met een kletsnatte weg bleef het best nog opletten geblazen.

Op een gegeven moment moeten we ergens de grens zijn overgestoken met Duitsland, al zou ik niet weten waar … de wegen werden beter en mooier. Hier was de regen helemaal over en was er een mooie droge weg.

We waren in het Eifelland aangekomen. Tegen 4 uur waren we in Neuerburg bij ons hotel: het was een wat ouder optrekje in de bekende Duitse steil. De kamersleutels werden verdeeld en konden we moe maar voldaan even op een bed ploffen.

Onder het hotel was een soort garagebox van hooguit 4 meter breed en 2 meter hoog, maar wel onder de hele lengte van het hotel. Daar konden onze motoren overnachten samen met al de andere motoren van de andere gasten. Was wel passen en meten maar ze konden er allemaal in!

De eerste pils ging er volgens mij omstreeks 5 uur in en om 6 uur werd ons avondeten geserveerd met, hoe kan het ook anders, Schnitzel met patat en groenvoer, maar wel heel lekker allemaal!

We spraken af om ’s avonds het stadje wat te verkennen en we zouden om half negen verzamelen. Om half negen was iedereen paraat behalve Albert Jan. Hij werd nog wel opgebeld maar hij nam de telefoon niet aan. Achteraf bleek dat hij even op bed was gaan liggen om nog 5 minuten de ogen dicht te doen. Toen zijn 5 minuten om waren, was het echter al half elf en is hij maar blijven liggen. We zagen hem pas de volgende morgen weer … wel zo fris als een hoentje.

Bij het verkennen van het stadje bleek zelfs een kasteel boven op de berg te staan waar we de volgende avond naar toe wilden gaan klimmen. Bij terugkomst in het hotel werden nog de nodige pilsjes gevat. Wij gingen om half elf in ieder geval naar bed.

 Groeten Jan & Jan.

Dag 2:

Zoals altijd vertrokken wij ‘s ochtends zo ongeveer om 9 uur, na een heerlijk ontbijt. We gingen richting Oberweis langs mooie wegen en heerlijk verfrissende bossen. En ja, we kwamen langs DE bierbrouwerij van Duitsland: Bitburger.

Toen ging de reis weer verder langs leuke kleine plaatsjes en dorpjes. Toen nog een paar mooie haarspeldbochtjes, waar een stelletje malloten besloten om te gaan staan midden in een haarspeldbocht.

Zo rond half 11 zijn we een bakkie koffie gaan drinken met een overheerlijk appelgebakje (sommige vonden hem zo lekker dat die hem mee wilden nemen in een doggybag) in het plaatsje Piesport en natuurlijk ook een rookpauze voor de rokers onder ons. Nog even kort wat bij babbelen en verder ging de reis weer.

Na het mooi platteland gezien te hebben gingen we door de mooie bossen van Duitsland, maar daar wou het niet erg opschieten. Er reed een leuke bus voor ons. Dat was wel heel erg jammer, want er zaten leuke kleine bochtjes daar onder de bomen. Als vervolg gingen we richting de Moezel en eindelijk hebben we dit keer een heel eind langs de Moezel gereden, wat ik op zich wel heel mooi vind.

En daar zijn we ook gaan eten met het uitzicht op de Moezel. Het eten was daar echt goed, heel lekker! Nog even wat drinken erbij en wat kletsen en zo gingen we weer naar buiten om weer effe te paffen.

Tot onze grote schrik kwamen we er achter dat er een behoefte gedaan was door een hondje of iets dergelijks op Iris d’r bromfiets! Hij zal het wel niet zo hebben op Kawasaki hèhè J.

En zo gingen we weer terug richting het hotel in Neuerburg. Onderweg hebben we nog mooie plaatsjes bezichtigd en hele mooie natuuromgeving ook natuurlijk.

Aangekomen bij het hotel hebben we eerst natuurlijk een heerlijke koude Bitburger genuttigd en even na gekletst over de dag. We kwamen tot de conclusie dat het een mooie rit was, een Monsterrit wel te verstaan, en dat Wilfred goed z’n best had gedaan.

Toen was het tijd voor de maaltijd. Ik vond het allemaal een beetje apart eten, dus ik ben maar gewoon voor de patat gegaan. ‘s Avonds na het eten hebben we nog een stukje gelopen met de nadruk op STUKJE: het was zeg maar een monsterwandeling. Onze vriend Albert Jan vond het ook een redelijk stuk klimmen, maar ik heb hem natuurlijk een duwtje in de rug gegeven … zo ben ik ook wel weer. Dus we gingen op zoek naar het kasteel daar boven op de berg, maar voor we het wisten stonden we niet bij een kasteel maar bij een zendmast. Ook heel mooi natuurlijk maar dat was niet het doel hè Albert Jan? Haha.

Maar gelukkig wist m’n slimme broer Hendri een kortere weg.

Nou en of ‘ie korter was en waren zo beneden … maar dan aan de verkeerde kant van de berg. Ach ja, kleinigheidje hou je toch laten we maar zeggen.

Eenmaal terug gekomen moesten we snel tanken, want er was niet veel vocht meer over zeg maar. Na een gezellig avondje kletsen en heerlijke hapjes en de Bitburger ben ik gaan slapen.

 Op naar de volgende dag ……..!

Groeten Gerrit

Dag 3:

Na een rustige nacht werd ik wakker geschud door Johan. Je kunt leuker ontwaken, maar goed … ik was wakker. Ik had direct een goed humeur, want kleine Jan was mee en ik had van kleine Jan al een Triumph gewonnen en Jantje zou bij mij thuis een gat graven voor de trampoline, dat tot op heden toe nog moet gebeuren!

Maar goed, even snel wassen, aankleden en naar buiten om te kijken hoe de VTR de nacht overleefd had en hoe het weer was. Dit alles was dik in orde.

Nu snel naar het ontbijt, ook dit zag er erg goed uit. Na goed gegeten te hebben, gingen wij ons gereed maken voor vertrek. Wij vertrokken om ongeveer 9:30 uur.

De route ging vandaag over Luxemburg om te tanken en shag in te slaan.

 Vanaf het hotel reden we richting Karlshausen en Putscheid naar Ermsdorf. De route was prachtig, mooie wegen en veel bochten. Het werd tijd voor koffie en wat nicotine. In welke plaats we koffie dronken weet ik niet meer, maar het was goed.

Wij vervolgden onze route via Garmich, Reckange, Bergum en diverse andere plaatsjes, waar wij ergens aan de Moezel stopte om te gaan eten. Maar deze tent zat helaas dicht, dus reden we weer verder om uiteindelijk bij Taverne Am Keller te gaan eten. Het was al wat later op de dag en onze maagjes knorden, dus lustten we allemaal wel wat. Maar men sprak hier Frans en hoewel ik vloeiend Duits spreek, werd dit wel lastig.

Het werd dus een tosti, maar deze was niet zo groot. Dus we bestelde er nog maar 1, maar helaas waren ze al op. Doe dan nog maar een pizzabroodje, want onze magen waren nog niet gevuld. Deze waren er nog wel. Nu wou Kleine Jan ook nog een pizzabroodje, helaas voor hem waren ze nu ook op. De voorraadkast was blijkbaar niet berekend op hongerige Spijkrijders.

De zon begon te schijnen, dus het werd hoog tijd om te vertrekken. Na afgerekend te hebben vervolgden we de route via Graulinster, Müllerthal (wat ook wel klein Zwitserland genoemd wordt), Berdorf en daarna naar Echternach. De laatste plaats die we aandeden in Luxemburg was om te tanken en shag te halen.

Tankjes vol, shag voorraad aangevuld, dus we kunnen weer op pad! Nu weer verder via Ferschweiler, Peffingen en Oberweis, waarna we weer terug gingen naar hotel zur Stadt in Neuerburg. Wij hadden weer een prachtige dag gehad.

Addy en ik testten nog even de B-King en de R1, maar daarover een apart verslag.

Wij kwamen terug en gingen snel naar het eten en het bier. Ook dit eten was erg lekker en dus niet Sonja verantwoord, maar gelukkig konden wij dat er ’s avonds weer afsporten.

Wij gingen weer een poging doen om boven op de bergtop bij het kasteel te komen. De tweede avond waren we helaas de verkeerde berg op geklommen, waardoor we dus op de verkeerde top stonden. Tegen ieders verwachting in stond AJ ook weer te popelen om mee te gaan … je went kennelijk toch snel aan sporten.

Dus via de speeltuin, voor de jongeren onder ons, de berg op geklommen. Dit was nu wel de goede route. Ondanks wat gemopper en geklaag onderweg kwamen we bij het kasteel. Onze moeite werd beloond, we hadden een prachtig uitzicht. Ook hierboven konden spelletjes worden gespeeld, voor de jeugd onder ons. Nadat we alles hadden bekeken, gingen we weer terug naar het hotel op zoek naar de koffie.

Onderweg werden er nog wat boodschappen gedaan bij de supermarkt voor ’s avonds. Kortom ’s avonds lag de halve supermarkt aan hapjes, worstjes en dergelijke bij ons op tafel. Wel erg lekker bij al het bier!

Daar waar vorig jaar nog de halve druiven oogst opgedronken werd, ging het nu allemaal een stuk gematigder. Zou de wijn vorig jaar zo slecht bevallen zijn?

Na een hele hoop sterke verhalen, discussies en testoverleg was het al snel 2:00 uur, dus tijd om naar bed te gaan. Gerritje lag al in zijn bedje en hoe rustig aan Johan en ik ook deden, hij werd toch wakker. Na nog wat geouwehoerd te hebben zijn we maar gaan tandenpoetsen en slapen, want de volgende dag moesten we weer naar huis. Gerritje lag met zijn hoofd onder de dekens en piepte nog iets van: ik ruik je nog!

Toen vielen we in slaap.

Groeten Hendri Huenestein

Dag 4:

 ‘s Morgens gingen we er weer om kwart over 7 uit. Na een lekkere douche heb ik mijn broertjes wakker gemaakt. Om 8 uur kregen we weer een lekker ontbijtje voorgeschoteld. Voor sommigen was dit wat minder, na de halve liters bier van de avond ervoor.

Rond half 10 gingen we weer richting huis, nadat de bus weer was ingepakt. Hoogste tijd om het thuisfront weer op te zoeken.

Na ongeveer 70 kilometer had iedereen wel behoefte aan een bakkie koffie.

Toen kregen we te horen dat de volgende tankstop pas over 50 kilometer zou plaatsvinden. Dit werd wel een beetje krapjes, omdat ik de avond ervoor een paar testers op de motor heb gehad die eens een keer op een echte motor wilden rijden zonder zere rug of polsen.

De volgende tankstop toch maar even van de snelweg af gegaan, omdat een blauwe R1 toch wel hele erge dorst leek te hebben (waarschijnlijk door hetzelfde euvel als wat ik had).

Na bij de tankstop wat gedronken te hebben, zijn we weer doorgereden over de snelweg naar huis. Na nog even gepauzeerd te hebben op een parkeerplaats zijn we door gereden naar het AC restaurant in ’t Harde.

Groetjes Johan Huenestein

Tot volgend jaar!