Dag 1 - donderdag 21 mei 2009

Ik was al vroeg wakker. Ik kon niet wachten om lekker op Spijkweekend te gaan. Ik had al mijn spulletjes al gepakt en eindelijk was het dan half 9. Want we moesten tussen half 9 en kwart voor 9 bij het AC in ’t Harde verzamelen.

Wilfred en ik kwamen daar het eerste aan. Zelfs Albert Jan was nog nergens te bekennen. Ik begon me al zorgen te maken, want normaal is hij altijd de 1^ste.

Na een tijdje was bijna iedereen aangekomen en ook de aanhang. Het wachten was alleen nog op Melandri (Jan Rens), terwijl we nog speciaal in de brief hadden gezet dat hij tussen 08.15 en 08.30 uur moest verzamelen. Volgende keer maar een uurtje eerder van makenJ

Na wat instructies gingen we dan op weg. Eerst naar Epe en daar de A50 op richting Arnhem om daar de grens over te gaan naar Duitsland. In Duitsland had Hendri de tank al weer leeg, dus moesten we even langs de Shell en gelijk voor de nicotine verslaafden een rookpauze.

Dan weer op weg naar het middag eten: de Burger King. Willem en Marianne gingen daar aan een kindermenu, waar ze nog een paar leuke speeltjes bij kregen. Ze zijn er de hele dag zoet mee geweest. Een telefoontje en een raar poppetje die wat brabbelde in het Duits. “Ich bin kein Artz, ich bin ein Therapeut”, zei die volgens mij.

Toen kwamen de eerste haarspeldbochtjes. Aangezien dat ik nog geen 3 weken mijn rijbewijs had, viel dat wel een beetje tegen. Bij het 2^e bochtje voelde ik mijn achterwiel al wat slingeren. Maar na een paar geoefend te hebben ging het al snel beter.

Na nog een tankstop kwamen we dan om een uurtje of 5 aan in het hotel. De motoren werden in de schuur gezet en iedereen sprong gelijk onder de douche. Wij zaten op de kamer naast de andere broeders. De douches zaten aan elkaar met een heel dun wandje ertussen, dus ik kon ook alles horen wat er aan de andere kant gebeurde. Ik hoorde dat Gerrit onder de douche ging en gelijk had ik KOUD water.

Na een paar biertjes en een toost te hebben uitgebracht op onze vriend Harry, waarna er een stilte viel, gingen we aan tafel. Eerst kregen we een tomatencrème soepje … heerlijk. Daarna kwam het hoofdgerecht, maar eerst mochten we salade nemen van de saladebar, wat voor sommige wel een beetje te gezond was. Het vlees kwam eraan … een heel varken lag er op tafel. Grote schalen met varkenshaas en patat.

Maar onze vriend Albert Jan had nog niet genoeg gehad (hij had nog maar 3 keer vlees opgeschept). Toen brachten ze voor hem nog een bord vol met schnitzels waar de anderen weer jaloers op waren. Ikzelf kreeg een grote biefstuk.

Als toetje kregen we nog een bakje ijs: vanille en hazelnoot met slagroom.

Na het eten vond Marianne het een goed idee om een wandeling te maken. Omdat zij de weg wist, want ze was er al eerder geweest, liep zij voorop. Dat hebben we geweten. Op een gegeven moment, na een stukje te hebben gelopen, raakte ze de weg kwijt. Maar gelukkig was er een kerkje en daarbij stond het hotel ook ERGENS (??). Op een gegeven moment, na een 1,5 uur te hebben gelopen en 3 keer langs hetzelfde punt te zijn gekomen, besloot Gerrit maar om de TomTom aan te zetten. Gelukkig waren we nog voor het donker thuis.

Ik heb gelijk besloten dat dat mijn laatste wandeling was van het weekend.

Na nog wat gedronken en geouwehoerd te hebben besloten we maar om naar bed te gaan. Het was ondertussen al half 1 geweest dus ook de hoogste tijd, want morgen was er een monstertoer volgens Willem.

Groeten

Iris

Dag 2 - vrijdag 22 mei 2009

Het is 07.00 uur. De wekker gaat van mijn telefoon. Waar is dat ding gebleven? Snel uitzetten en dan nog even blijven liggen. Het is nog behoorlijk vroeg na zo’n gezellige avond als gisteren.

Om half 8 eruit, het gordijn open en het weer ziet er heel mooi uit: een strak blauwe lucht met hier en daar een heel klein wolkje. Snel even wassen en aankleden, want ik hoor al verschillende stemmen buiten. Eenmaal buiten aangekomen kijk ik naar links en gelukkig … de schuur staat er nog en al de motoren staan er nog in.

Zo, nu is het tijd voor het ontbijt. Ik ben niet eens de laatste. Waar blijven ze nu? Ik hou namelijk niet van wachten, maar al snel zijn we compleet.

De warme harde broodjes, een eitje en natuurlijk koffie en een glaasje jus gaan er altijd wel in. Willem zegt dat we goed moeten eten, want vandaag gaan we de Rit der ritten rijden: het wordt een Monsterrit. Dus we nemen nog maar een extra broodje.Na het ontbijt even een peuk en dan nog even op de pot voordat we gaan vertrekken.

De Duitser, welke gisterenavond ook aan de bar zat (voor zover dat nog ging) en aan ons vroeg hoe laat we gingen vertrekken, was niet om 9 uur aanwezig om te zien of wij wel op tijd waren. Hij was er namelijk van overtuigd dat we dat niet gingen halen, gezien de gezellige avond met veel bier of andere alcoholische dranken. Hoewel nog niet iedereen even fit is, gaan we toch om 9 uur de Rit der ritten rijden.

We gaan vandaag richting het zuiden. Via mooie slingerwegen en kleine dorpjes krijgen we opeens een prachtig uitzicht over de Moezel, waar op dat moment net een groot schip de bocht gaat maken.

We rijden via een weg met een afdaling tot 19 procent naar de oever van de Moezel. We stoppen na ongeveer 1,5 uur rijden bij een benzinestation. De meeste Spijkrijders gooien de tank maar weer vol. Ook al was deze nog niet half leeg. Je weet natuurlijk niet waar deze monsterrit ons nog zal gaan brengen.

Wilfred gaat ook op zoek naar een lampje voor het achterlicht van zijn VFR, maar deze hadden ze hier niet. Nadat er een sjekkie of een sigaar was gerookt en door de dorstigen onder ons wat was gedronken (nadorst) gingen we weer motorrijden.

Nadat we de Moezel via verschillende plaatsen hadden gezien, kwamen we na een uur in Veldez aan. Hier gingen we koffie drinken bij Landgasthof Bottler.

Nadat iedereen het terras had gevonden via het restaurant (en niet over het hekwerk, Hendri!!) was het tijd voor de koffie. De koffie werd ons aangeboden door de organisatie, we mochten er zelfs nog wat lekkers bij nemen. Maar nadat een aantal spijkers dit hadden bekeken, is het maar bij de koffie gebleven. Het had best lekker gesmaakt als je er eergisteren was geweest.

Willem vertelde waar we ‘s middags gingen eten. We waren er al eens eerder geweest en wat toen opviel dat de bediening er heel snel was en je kon er ook heel goed eten. Dus waar wachten we nog op, start de motoren en gaan met die banaan.

Na een half uurtje rijden stoppen we bij een tankstation. Gaan we alweer tanken?

Nee, we gaan op jacht naar een lampje voor Wilfred en voor Hendri, want die heeft inmiddels zijn koplamp stuk. Hendri mag rekenen op grote belangstelling terwijl hij het lampje probeert te verwisselen. Na veel aanwijzingen en wat hulp is het Hendri toch gelukt. Wilfred had minder succes, want ze hadden geen lampje voor hem bij het benzinestation en de naastliggende garage. De teleurstelling was op dat moment zo groot voor Wilfred dat hij zelfs aan een andere VFR rijder die ook kwam tanken vroeg of deze zijn lampje wilde afstaan. Maar helaas … deze wilde alleen zijn lampje verkopen met de hele motor eraan vast en dat ging Wilfred net iets te ver.

Even later gingen we weer verder via allerlei bochtige wegen (wat vervelend nou J), kleine dorpjes en nog veel meer. Uiteindelijk komen we in Büdlicherbrück aan en gaan we lunchen bij Altes Gasthaus Ludwig. We gaan heerlijk achter op het terras zitten. Het is inmiddels lekker warm geworden.

Nadat het drinken was gebracht en de bestelling was opgenomen, duurde het een hele tijd voordat de tosti’s strammemax en de schnitzel werden opgediend. Aan Johan zijn eten werd extra aandacht besteed, want hij kreeg het pas toen iedereen zijn buik al weer op spanning had gebracht. Zeg Willem, waar is die snelheid van de bediening gebleven?

Na veel sterke verhalen en ander dom gelul gaan we weer richting de motoren.

Het is bijna half vier wanneer we weer verder gaan en we moeten nog zo’n eind … dus moeten we er maar een tandje bij doen.

We krijgen nog prachtige wegen door Willem voorgeschoteld: van haarspeldbochten tot hele lange doordraaiers. De tijd vliegt als je zo heerlijk aan het gassen bent. We maken nog even een korte pitstop om wat te drinken en om nootje en chips te halen voor vanavond.

Als we het laatste stukje hebben gereden en weer aankomen bij het hotel, gaan de motoren gelijk weer de schuur in om zo snel mogelijk op het terras een biertje te gaan pakken. Na een aantal biertjes gaan de meesten zich eerst even douchen om schoon en fris om 7 uur aan tafel te gaan. Nadat het 3 gangen menu is genuttigd en iedereen echt genoeg heeft gehad, gaan we met zijn zessen nog een wandeling door het dorp maken om het eten even te laten zakken. Op een gegeven moment worden we geroepen. Het blijkt de Duitser van gisterenavond te zijn. Hij wilde toch nog even weten of we ook om 9 uur waren vertrokken. Hij liet ook zijn motor verzameling zien: van een BSA tot een schade Honda aan toe.

We moeten weer verder, want we beginnen al weer wat dorstig te worden. Bij ons verblijf weer aangekomen, zijn de achterblijver al weer present in het café. Het is weer ouderwets gezellig en er worden weer spelletjes gespeeld: 21-en, 31-en en het beroemde stoofje gooien van Joke en Ann. Natuurlijk komen ook de chips en de nootjes op tafel. Lekker hoor met een biertje erbij.

Na al het bier en natuurlijk de Monsterrit van vandaag gingen de meeste Spijkers hun bed opzoeken. Johan, Hendri en ik bleven uiteindelijk over. Ja, ik moest wel blijven tot dat dag 2 was afgelopen. Om half 1 ben ik ook maar gegaan … je kunt immers niet altijd de laatste zijn. Johan en Hendri wilden er nog eentje nemen, maar daar dacht Frau Schneiders anders over.

Als laatste: het was een heerlijke dag, een prachtige rit en een hele gezellige avond. Organisatie en natuurlijk ook de andere Spijkers, BEDANKT !!!!!

Groeten

Jan Rens

Dag 3 - zaterdag 23 mei 2009

Het was alweer vroeg dag. Ondanks dat wij al om half 1 gingen slapen, voelde het alsof ik net erin lag. De avond ervoor misschien toch iets te veel gegeten, want er was 1 plank van de plankenbodem bijna doormidden gekraakt en die lag op de grond. Wat natuurlijk dramatisch gevolgen kan hebben voor de nachtrust.

Buiten hoorde ik al wat stemmen die het hadden over Ben Spies, Melandri en ochtendtrainingen. Anderen over rare nachtelijke geluiden, krakende bedden en douches die ‘s nachts aangaan.

Vreemde verhalen ... komt vast door het bier dat ze hier drinken in combinatie met het motorrijden en de mooie wegen.

Het zonnetje schijnt al weer lekker hoog in de lucht het beloofd weer een mooie dag te worden.

Maar goed … de generaal had van ons geëist dat we om 8 uur moesten gaan eten en om 9 uur vertrekken. De avond ervoor was er een man van de lokale opgevoerde crossbrommerclub die tegen hem had gezegd dat wij het absoluut niet zouden redden om zo vroeg al te vertrekken. Maar iedereen zat netjes om 8 uur aan het ontbijt en om 9 uur zaten we allemaal op de motor. We hadden zelfs nog geposeerd voor de groepsfoto en naar het weerbericht van Ed geluisterd.

Na nog geen 100 meter ging het mis. In het dorpje zit een Y-splitsing en daar ging een deel van de groep rechts en het andere deel van de groep, die iets later was vertrokken door wat opstart problemen, links. Maar goed … na een paar bochtjes hadden we door dat we niet goed zaten. Eerst even Johan laten kijken of die ze nergens zag, maar die zag niemand. Dus weer terug naar het punt waar het mis was gegaan en gauw weer rijden. En gelukkig werd zo de groep na een tijdje weer compleet en gingen weer verder. Eerst naar beneden en dan langs de Moesel.

Na een kilometer of 30 van mooie slingerweggetjes stopte Willem dus weer. Een shaggie pauze. Want Willem moest even met de kaart goochelen, zoals die dat zo goed kan.

Nadat een enkeling nog aan het discussiëren was over wie er nou de beste is (Melandri, Ben Spies, Rossi of Biaggie), geeft Willem te kennen dat we weer kunnen vertrekken.

Lekker even de bossen in. Met dit weer is het prima vertoeven in de bossen, want in de zon is het vrij warm. Dat merk je vooral als je voor een stoplicht staat te kijken. Alleen de wegen zijn wel wat minder. Grote gaten in het wegdek. Een aantal ondervonden het aan den lijve dat die dingen echt erg zijn. In een bocht naar recht zaten 2 grote gaten die je niet zag en daardoor hobbel je gauw naar de buitenkant van de bocht. Maar gelukkig ging het goed. Zelfs de nieuweling hobbelde gelukkig mooi de bocht door, hoewel ze wel een beetje schrok. Verder gaat het richting de Rijn alwaar we bij Café-Restaurant Lautershof in Weiler een bak Kaffee mit Kuchen(voor 5 euro 2 keer koffie met gebak) gaan nuttigen, waar Jan zo naar had uitgekeken.

Weiler ligt bij Bingen. Bingen is een bekende wijnleverancier. Deze wijn hadden ze ook in ons pension.

Na deze verkwikkende aangelegenheid gaat het weer verder langs de Rijn waar je goed kunt zien dat we in een wijnstreek zijn, want het zijn bijna alleen maar wijnrankenvelden.

Gelukkig hebben ze ook waar wij meer van houden, namelijk: bochten.

Na een lekker stukje toeren zijn we toe aan het middageten.

Alleen was er ’s ochtend afgesproken dat we niets zouden eten, want anders konden we ’s avonds niet genoeg eten. De organisatie had namelijk de vorige avond afgesproken met de bediening dat wij een bord vlees extra kregen.

Maar toch kon een enkeling (waaronder ikzelf) het niet laten om wat te bestellen, want de Fraulein kwam met een kaart van de Pizzaria en dat lusten we wel.

Een lekker Turkse pizza met Döner Kabab en Salat. Dat smaakte geweldig. Al snel naar het verorberen van deze delicatesse gaan we weer verder, want het is al vrij laat; namelijk al 3 uur.

Gelukkig eten we pas om 19.00 uur, maar het bier roept ook weer. “Lekker … biertje …” Een paar bekende woorden van het Spijkweekend. Dus de turbo an en snel de bochten doorworstelen richting het pension, alwaar het bier inderdaad al staat te wachten.

We kwamen langs de 61 waar we afscheid namen van Jan Rens, die weer lekker naar zijn gezinnetje thuis ging.

Na een anderhalf uur kwamen we aan bij ons pension Schneiders. Eerst even lekker douchen, want ik heb me kapot gezweet (maar het is geen klagen. maar een constatering). Bij Johan moesten er 2 mannen aan te pas komen om zijn motorbroek uit te krijgen. Komisch gezicht.

Lekker even buiten zitten met een koel biertje in de hand. Heerlijk.

Hendri (Marianne) heeft afgesproken dat we om 19.00 uur gaan eten, maar niet iedereen heeft echt honger.

En dan is het zover … we mogen aanschuiven. De voorzitter geeft een rondje en ook geeft hij de organisatie een groot glas bier om zo een blijk te geven van dank dat ze dit hebben willen doen en hopend dat meer mensen dit zouden doen, maar dat is wel goed gekomen later op de avond. Eerst even een moment stilte. Dan beginnen we met een uiensoepje. Hoofdgerecht is een mix van groenten met patat en varkensrollade (of zoiets).

De groenten worden nauwelijks aangeraakt terwijl die het gezonds zijn. Er was vlees genoeg. Bijna niet op te krijgen en het smaakte ook nog eens uit de kunst.

Na deze vreetparty, volgens sommigen, ging een enkeling uitbuiken, maar het grootste gedeelte ging lekker even een wandelingetje maken en gezellig met elkaar rollebollen in het gras. Gelukkig wisten we nu wel de weg en waren we na een klein uurtje weer bij het pension.

Daar namen we weer lekker een biertje buiten, maar het zonnetje ging een beetje weg en de wolken werden meer. Terwijl een stelletje nog even lekker samen een avondwandeling ging maken, ging de rest naar binnen aan de bar zitten. Waar de sfeer er goed in zat. Dat merk je vaak wel aan het geluidsniveau. Aan het eind van de avond moest zelfs de deur dicht, omdat ze anders klachten zouden kunnen krijgen van de buren. Vooral de wijn was bij sommigen erg in trek. Alleen jammer dat de personen in kwestie voor het slapen en voor het ontbijt dit weer door de wc gespoeld hebben.

Het ene rondje na het andere rondje wordt gegeven. Wat een feest om zo samen een weekend weg te zijn als clubgenoten onder elkaar.

Ik heb er van genoten.

Wilfred

Dag 4 - zondag 24 mei 2009

Waar normaal gesproken de organisatie alleen maar druk is met het organiseren van het Spijkweekend, heb ik (naast de organisatie en het tolk wezen) ook nog de taak op mij en Mariska genomen om een stukje te schrijven. Het gaat over de laatste dag vanaf de vroege uurtjes waar bij Wilfred nog wel het één en ander ontbrak.

Na 00.00 uur tot en met 2.45 uur werd de halve druivenoogst opgezopen door 2 leden. Bier was niet aan te slepen. Mijn Duitse vriendin was naast een hele goede kok ook barkeepster, maar dit werd haar de laatste avond/nacht haast te veel. Een zekere dame ‘splak’ hele ‘velhalen’ en ging poseren naast een afbeelding van een varken. Ik zag weinig verschil, maar dat kon ook aan het bier liggen natuurlijk. Er werd veel gerookt: door 1 lid aan 2 kanten van het shaggie maar liefst. Astma patiënten waren wonderbaarlijk genezen of was het die lekkere rode wijn die alle kwalen wegnam.

Mijn Duitse vriendin waarschuwde nog voor ‘poepsen’ van dit lekkere goedje. Ik heb nog geprobeerd dit zo goed mogelijk te vertalen, maar het had weinig invloed. Men was waarschijnlijk onder invloed.

Daar waar de vorige avonden rustig en gemoedelijk verliepen (de rest lag al op bed, oorzaak: leeftijd, conditie of de vrouw) zaten Johan en ik nog aan de bar diepgaande gesprekken te voeren.

Bandenkeuze kwam aan bod, ronde tijden, Melandrie etc. Wat een avonden. De laatste avond spande de kroon, maar goed … aan alles komt een eind. Dus ook aan dit feest. Nadat we onze Duitse vriendin nog even hadden geholpen met afruimen en schoonmaken van de tent, gingen we naar onze Nachthutte.

Daar speelde zich nog een nachtelijke worsteling af. Vervolgens verwijderde ik een ongewenste gaste van onze kamer en hierna kon ik gaan slapen. Na een uurtje werd ik al weer wakker omdat mijn blaas op knappen stond. Gewoonlijk is het liggen en slapen … nee, ik moest urineren!

Helaas was het piskamertje bezet en moest ik nog even afknijpen. Nadat ik ontzettend opgelucht was, heb ik nog 4 uurtjes kunnen slapen.

Om 7.30 werd ik door Gerrit’s speledingetjes wakker. En dacht dat ik enorm mijn hoofd had gestoten! Waar komt anders die hoofdpijn vandaan. Dus gauw onder de kraan om de zwelling tegen te gaan. En inderdaad … na een poosje geen zwelling te zien, behalve onder mijn ogen. Maar goed, ik ben de 30 dan ook al gepasseerd.

Aankleden en inpakken. Het was redelijk rustig op onze 3 persoonskamer. Waarschijnlijk waren we bedwelmd door de enigszins benauwde lucht die er rond hing. Gauw nog even wat rek en strek oefeningen afwerken en wij waren paraat voor het ontbijt.

Na een paar bakken koffie (vast voedsel was voor sommigen moeilijk weg te krijgen), een bolletje en een toetje was ik weer helemaal fit. Hierna even de tas naar de bus brengen en even kijken hoe mijn Honda VTR SP1 de nacht had doorgebracht.

Daar stond hij dan - de eerste zonnestralen streelden zijn lak. Ik nam plaats en met 1 druk op de knop kwam hij met veel plezier tot leven. Hij galmde het uit van blijdschap, omdat hij vandaag iets harder zou mogen dan stationair rijden. Eenmaal buiten heb ik hem maar uitgezet, want niet iedereen kan zijn muziek waarderen.

Uiteindelijk was iedereen gereed, maar toen was er weer iemand een handschoen kwijt, dus alles nakijken. Helaas werd het ding niet gevonden. Gerrit zei nog zo “misschien in je broekzak”, maar naar Gerrit wordt toch nooit geluisterd. Later bleek hij toch nog gelijk te hebben.

Nou uiteindelijk dan toch maar vertrekken. Eerst rustig de banden opwarmen en snel naar een benzinepomp. Gelukkig konden de VTR en ik het net redden, want we hadden beide erge dorst. Hierna naar de autobaan en snel naar huis. De VTR rook de stal en kreeg steeds meer haast. Aangezien hij zich vorig jaar vergaloppeerde, hield ik de teugels stevig in handen en gaf hem maar niet de vrije hand. Bij de volgende benzinestop even tanken, roken en uitrusten, want na een heftige nacht kwamen er wel wat spoortjes van uitputtingsverschijnselen voor de dag.

Na een paar honderd km. kwam de grens in zicht. De vorige keer ging het daar mis en ik hoopte nog dat we niet bij die onheilsplaats zouden stoppen.

De VTR snoof en had geen schik, maar helaas … de generaal beslist en we stonden weer op die nare plaats. Even tanken en snel weer vertrekken. Op naar moeder en kind!

Wij kwamen steeds dichter bij huis en de VTR en ik kregen steeds meer haast. Epe eraf, Knobbel over en daar waren we alweer bij het AC restaurant. Gauw nog even naar de wc, want ook zonder rode wijn ging het poepsen best en zo zou ik moeder en kind ook niet vergassen. Even een bakkie en een taartje en na afscheid genomen te hebben van een ieder snel naar huis.

Ik wil iedereen even bedanken voor het geslaagde weekend. Het was ontzettend mooi weer en ik heb schik gehad.

Groeten Hendri Huenestein

Ps niet alles berust op waarheid en

alles onder censuur van Mariska.