Op 9 mei staat de rit voor vroege vogels op de kalender:

de zogeheten Ochtendrit.

Met de weersvoorspelling zit het wel goed. Dus sta ik om half vijf al naast mijn bed. “Ben ik wel wijs?” vraag ik me nog af. Het antwoord weet ik wel. Een paar kopjes thee en me klaar gemaakt voor vertrek naar de Vicariestraat, want daar is de koffie bruin, gezet door Marianne en Harriët. Ook een plak cake erbij en een lekker klimaat, want Willem heeft de kachel aangedaan.

Dan komen ook de andere Spijkrijders binnen gedruppeld, want om zes uur staat het vertrek gepland. Willem geeft nog wat uitleg en we maken ons op om te vertrekken. We worden door de dames en Joke uitgezwaaid en we vertrekken met tien motoren.

Vanuit de nog nachtelijk uitziende stilte in de stad Elburg, gaan we richting de polder. Dieren en mensen schrikken van het lawaai en ze denken: “wat een stel gekken”.

Zo vroeg op pad, maar met de opkomende zon in de rug, rijden we gewoon door. Het gaat mooi. We zouden na een negentig kilometer stoppen om te tanken en te roken, maar helaas houden enkele Spijkers dat niet vol en lassen iets eerder een plasstop in. Maar de groep is snel weer bij elkaar en iets later staat de geplande stop op de kaart van Willem. Die had de zeikerds niet eens gemist.

Roken en tanken was de afspraak, want tanken doen we maar een keer vandaag. Naar verloop van tijd stijgen we weer op en zetten koers voor het ontbijt. Dit zal dan tegen negen uur wezen. We rijden en rijden. Ik denk: “we zijn in Friesland”, want alles lijkt op elkaar. Plaatsnamen waar ik niet van wist dat ze bestonden en ook zo veel op elkaar lijken.

Geen paniek … Willem weet de weg en heeft de kaart van de hele wereld op de tank en aan het stuur, dus alles komt goed. En inderdaad komen we mooi op tijd aan bij de ontbijt locatie. Goed gedaan Willem, maar deze rit werd toch door twee mannen geregeld en tot nu toe is alleen Willem nog maar in beeld geweest.

Maar de taken zijn bij dit duo goed verdeeld en we gaan naar binnen. Daar is Addy, graait wat in de jaszak en daar komt een portemonnee te voorschijn … die vind je niet zomaar bij de HEMA. Ik word nog geroepen of ik bij wil springen, maar ook dit blijkt niet nodig. Wat een tiet geld heeft die man. Nu kunnen we op naar het ontbijt en dat ziet er prima uit.

Er zijn drie tafels gereserveerd voor de Spijkrijders. Koffie en thee staan er al en de rest kunnen we zelf pakken. Er is van alles genoeg. Na een goed gevulde maag, wordt het ook weer tijd om te vertrekken en we zetten weer koers naar ons eindpunt Elburg.

De weg was lang zo lang, dat we nog wel een keer moesten stoppen voor een volle tank en een rokertje. Dan wordt de eindsprint gemaakt en zijn we thuis tegen half twee. We drinken nog wat en een hapje erbij.

Wat een mooie dag, goed weer en een mooie rit. De heren hebben Utrecht op een goede manier aan ons laten zien. Perfect wat wil je nog meer. Een uurtje slapen?

Familie Landman en Sanders, bedankt voor deze goed verzorgde rit. Volgend jaar weer, maar dan om vijf uur.

[ps. niet alle foto s zijn berust op waarheid]

Groet AJ