In 2008 heb ik nog niet echt veel ritten met de club meegereden. Door het weer, een paar keer ziek zijn, familiefeestje, andere bezigheden, e.d.  was ik nog wel eens verhinderd.

Maar … vanaf het moment dat de toerkalender voor 2008 bekend werd, stond bij mij al 1 datum vet in mijn agenda: 31 mei 2008 - de dag dat de ochtendrit verreden zou worden. Deze datum zou ik vrij houden, wat er ook gebeurt. Want deze rit wil ik echt niet missen!!

Dit jaar werd deze rit voor de derde keer verreden. De vorige 2 edities (2005 en 2007) was ik ook van de partij. Door het tijdstip, de rust (om je heen) en het lekkere ontbijt, vind ik deze rit zo leuk. En dat ik er dan vroeg uit moet en in de middag de moeheid soms een beetje toeslaat, dat neem ik graag voor lief.

’s Morgens zat ik tegen kwart over 5 op de motor richting Oldebroek: op naar de Van Sytzamalaan. Zoals voorgaande jaren is hier (bij het huis van Gerrit en Gerda) ons vertrekpunt. Voor de laatste keer, want over niet al te lange tijd gaan zij verhuizen. Hopelijk is deze verhuizing niet mede tot stand gekomen door geklaag van de buren over motorgeluiden in de vroege ochtend J.  Bij deze graag een applausje voor de buren van Gerrit en Gerda ………

Vanaf half 6 zijn we hier welkom. Dan kunnen we eerst allen onder het genot van koffie/thee en een plak cake echt mens worden. Langzamerhand kwamen er steeds meer ‘Spijkers’. De één al wakker ….. de ander alleen aanwezig.

Toen alle opgegeven leden er waren, reden we iets over 6 met 15 personen verdeeld over 12 motoren de stilte tegemoet.

Via mooie binnendoor- en achterafweggetjes genoten wij als één van de eerste van het mooie Nederland met haar prachtige natuur. Iedereen nog in ruste, nauwelijks verkeer op de weg, de stilte … verstoord door 12 ronkende motoren. Omstreeks kwart voor 7 kwam zelfs de zon ons verwelkomen. We zagen ook waar hooikoortspatiënten allergisch voor waren: de pollen zag je zo boven de velden en het riet optrekken.

Tegen 7 uur stopten we voor de eerste keer. Echter, dat dachten velen. Net toen de helft de helm had afgezet en de handschoenen had uitgedaan, gingen we weer verder. Zo af en toe moest Gerrit nu eenmaal het blad van de route even verwisselen.

Nog geen kwartiertje later stopten we bij een recreatieplek nabij Busloo. Nadat we allemaal stil stonden, bleef een enkeling nog angstvallig bij de motor staan met het vermoeden dat Gerrit er weer snel vandoor zou gaan.

Maar dit keer niet. Na een mooie 5 kwartier rijden, konden we allemaal even de benen strekken en laatste slaap weggapen. Even ontspannen bijkletsen over de mooie route die we al achter ons hebben gelaten.

Na een ruime stop gingen we verder. We vervolgden de rit via mooie en rustige weggetjes. Op naar de bossen van Hoenderloo. Bij hotel/restaurant Buitenlust stopten we tegen half 9 om het ontbijt gade te slaan.

Binnen waren er al 2 tafels voor ons gedekt. Ook het buffet stond al in gereedheid. Als je vroeg opstaat, begin je na een tijdje best wel zin aan iets lekkers te krijgen. En dat was te merken ook. Ze hebben het er wel eens over dat er slecht ontbeten wordt. Nou, niet bij de ochtendrit. Maar wat wil je, als je de keus hebt uit zoveel lekkers: diverse soorten brood, beschuit en crackers, beleg variërend van ham en kaas tot jam en pindakaas, yoghurt, melk, koffie, thee, warme chocolademelk, jus d’orange en natuurlijk maakte de gekookte eitjes het geheel compleet.

De Spijkrijders namen het er goed van. Er werd verschillende keren heen en weer gelopen totdat een ieder echt niet meer op kon. Voor velen was het weer eens iets anders dan die enkele boterham die ze ’s morgens snel opeten.

Precies om half 10 gingen we er weer vandoor. Normaal rond deze tijd kom ik net langzaam op gang. Nu was ik al zo’n kleine 5 uur wakker. Mijn biologische klok deed dan ook vermoeden alsof het al middag was.

En nog steeds waren de mooie weggetjes niet op. Hoe worden deze wegen altijd weer gevonden? Het maakt niet uit hoe, ALS ze maar worden gevonden. En dat is Gerrit en Addy aardig gelukt. Van rustig tot bochtig, van dijk tot bos, het maakt niet uit. Mooie bochtjes en ruime bochten waar … bij menigéén de achterband weg wilde springen door de gladdigheid op de weg (gelekte benzine o.i.d.).

Na zo’n 160 km. gingen we tanken bij een Gulf tankstation. Een tankstation wat niet echt rekende op zoveel motorrijders, want net toen ik wilde tanken kwam de medewerkster naar buiten met het verzoek of ik eventjes wilde wachten omdat het systeem het niet aankon.

Nadat alle tanken weer vol zaten en we weer even hadden bijgekletst, begonnen we aan het laatste stuk van de rit.

We hebben vandaag gezien dat de Veluwe mooi is en zeer geschikt is voor motorrijders. We hoeven echt niet ver weg voor mooie wegen. Ook het laatste deel leidde ons door dit stukje dicht-bij-huis.

Uiteindelijk via Garderen, Speuld, Staverden, Stakenberg, Nunspeet, Elburg weer naar Oldebroek. Naar het eindpunt van deze rit.

Maar we gingen niet naar het beginpunt toe, maar naar de nieuwe woning van de familie Kroes. Sommigen aarzelden om naar binnen te gaan, omdat men bang was dat we aan het werk gezet zouden worden. Maar niets was minder waar.

We konden het huis bezichtigen en onder het genot van fris en een plakje worst bijkomen van de prachtige route die we vandaag gereden hebben.

Rond het middaguur ging ik weer naar huis. Daar waar ik zo’n 7 uur geleden vertrokken was. ’t Is nog maar net middag en ik heb er al een prachtige dag omzetten.

Addy en Gerrit: Bedankt !!!!!

Henriëtte