's Ochtends vroeg werd ik wreed wakker geschut door Daniël. Maar helaas … hij had pech, want papa ging motorrijden. De buurkinderen hadden ook pech, want hun papa ging ook mee toeren. Dus uitgezwaaid door alle kinderen en na een fotoshoot van de buurvrouw konden we eindelijk vertrekken.

Eerst maar even tanken. Nadat we de tank bijna vol hadden, kwam daar onze voorzitter aan scheuren. Hij had haast, want was laat en gooide snel zijn tank vol. Die haast kon hij toch even uitstellen, want mijn buurman zijn motor had helemaal geen haast meer. Meteen de eerste keer op pad en ook meteen aangedrukt moeten worden. Buurman, dit wordt toch geen gewoonte?! De Suzuki liep weer en we vertrokken richting Wolf.

Het beloofde een mooie rit te worden. De zon scheen, maar de weg was nog wel wat nat, dus toch verraderlijk. Met 14 motoren en 15 personen gingen we op pad richting Epe-Emst-Vecht. Na 35 km dronken we onze eerste kop koffie met gebak.

Hier kwamen al meteen sterke verhalen los. Het was geen koffie verkeerd of waren het nog de sapjes van de vorige avond? We kregen te horen dat een Yamaha R1 binnen een afstand van 2 km een snelheid kan behalen van 317 km per uur! Dit werd geklokt op een Mio navigatie systeem, welke hij onder het rijden even uit zijn zak haalde om te kijken. Ik geloof deze persoon echt wel, ik noem geen naam.

Albert-Jan zat zich toch nog eens even achter het oor te krabben en kwam tot de conclusie dat dit toch wel een super Moto GP machine moet zijn. Dat deze man toch geen contract heeft bij Yamaha, dat begreep niemand. Maar ja … hij wordt natuurlijk flink getuned door Probikes, want daar staat hij zo weer.

Nu nog even een shaggie en maar weer vertrekken met onze voorzitter met rugzakje op kop. Over prachtige weggetjes via Wilp, Deventer, Geesteren, Nede, Meddo richting Duitsland naar Zwillbrock. Naar Hotel Restaurant Kloppendiek. Dit is ongeveer 2 km over de grens.

Het eten was uit de kunst, een heerlijke zigeunersnitzel, met patatjes een salade en een drankje. Volgens een schnitzelkenner onder ons waren dit echte schnitzels. Dus geen geslagen vlees - dat wil zeggen geen vleesrestjes in elkaar gepropt tot schnitzel met een krokant laagje eromheen. Al met al een prima tent. Voor Harry was dit lastig; zoveel te eten met zo weinig tanden !!!

In Duitsland mag je binnen lekker roken, maar wij, door de regering welopgevoede Nederlanders, gingen netjes naar buiten. Hierna reden we snel terug naar Nederland. Ik was er blij om, want de VTR SP1 had niet zulke prettige herinneringen aan Duitsland.  Zo ook nu … hij wilde zo snel terug dat zijn achterwieltje wat heen en weer schoof. We houden het maar op een nat en glad wegdek.

In Nederland via Winterswijk, Bredevoort, Meddo, Zwolle, Groenlo, Barchem werd bij het wapen van Melt weer koffie gedronken. Voor sommigen onder ons, die nog niet genoeg hadden, moest er ook weer een puntje appelgebak bij. Het leek wel een vreetrit i.p.v. een voorzittersrit.

Met onze buikjes weer vol vervolgden we onze trip richting Amsen, Deventer, Wilp, Oene, Epe en 't Harde. En tot mijn verrassing stond daar mijn vrouw en kind ons toe te zwaaien. Nog even naar Wolf om onze toerboekjes in te vullen en een colaatje te drinken. Voor de echte vreters onder ons is daar natuurlijk ook nog wel een versnapering te krijgen. Een lekkere frikandel of bal gehakt of gewoon allebei.

Kortom, het was een mooie rit met een toertochtwaardige snelheid, waar veel aan de inwendige mens werd gedacht. Voorzitter hartelijk bedankt voor deze mooie rit...

Hendri Huenestein