Op zaterdag 5 april stond de toerklassieker van de Spijkrijders eerste uur weer op het programma: de 23^e editie van “De Spijkrit”.

Toen ik wakker werd hoorde ik het al. Regen tegen het raam, dat belooft niet veel goeds! Gordijnen aan de kant en er werden zware wolken zichtbaar, die met z’n allen al die nattigheid naar beneden gooiden!

Eerst maar eens kijken hoe de situatie is bij ons clubhonk Café Wolf. Toen ik om 5 over 9 met mijn auto (met zulk hondenweer ga je natuurlijk niet motorrijden) daaraan kwam, reed er net een motorrijder met een BMW R1100rs weg. Maar verder geen één motor te bekennen. Binnen zat inschrijver Hendri H. weemoedig naar buiten te staren; 1 inschrijver uit Amstelveen; da’s alles tot dan toe.

Een stief kwartiertje later kwam; mede-uitzetter, inschrijver en tevens clubvoorzitter Wilfred aangereden. Hulde voor hem, want hij was als eerste en enige Spijkrijder tot dan toe, op z’n motor door de regen gekomen. Maar toen kwam het: “Waar zijn jullie motoren dan?”

Ik heb toen moeten beloven dat ik terstond mijn T-fietsie ging ophalen.

En ja … belofte maakt schuld, ik kon er nu niet meer omheen! Dus onder mijn motorpak maar wat extra truien aangedaan en de motor maar uit de schuur gerold. Maar één ding, ik verrek het om een regenoverall aan te doen, want je weet dat je dan om regen vraagt en dat doe je gewoon niet als motorrijder!

Terug bij ons honk aankomen, blijken er toch nog wel meer echte “Spijkers” te zijn, want bijna de hele familie Huenestein (Hendri, Wilfred, Gerrit) waren er inmiddels.

Wilfred moest alleen Johan nog even ‘bellen’ om hem wat te motiveren om ook te komen (ik geloof dat ze hem anders in elkaar kwamen slaan met z’n drieën als ie niet kwam). Vijf minuten later was hij ook spontaan van de partij! Verder waren ook Albert-Jan en Christiaan zoals gewoonlijk erbij!

Meteen bij binnenkomst werd ik als vrijwilliger aangewezen door de rest om als voorrijder te fungeren. Bovendien kon ook best een stukje schrijven, omdat ik verder toch niks te doen had. Kortom, ik kon er niet meer onderuit!

En vervolgens konden we vertrekken en volgens clubtraditie ging elk met een volle tank weg. Toen kwam nog net voor sluitingstijd een “Trike-Rijder” aangereden om ook in te schrijven. Maar de Spijkrit-inschrijvers zaten toen al op de motor om weg te rijden. Gelukkig had Wilma Wolf de inschrijving even naadloos van hen overgenomen.

Helaas waren er toch nog een paar “Spijkers” die hun regenpak hadden aangedaan. “Jammer, het zou nu wel niet meer droog worden”, dacht ik nog.

Het eerste deel van de route reed lekker vlot weg ondanks de regen. Alleen bleek verderop in de route een kleinigheidje zand in het “goed lopende raderwerkje” te gooien. Maar dat kan altijd een keer gebeuren dat je een keertje rechts en links omwisselt bij het uitschrijven. Voor de rest kon je met deze routebeschrijving best goed uit de voeten, het was meestal wel gewoon voor één uitleg vatbaar! Slechts af en toe moest één van de uitzetters in de groep met een kleine vingerwijzing ons in de goede richting krijgen!

Op zo’n 45 km in de route was de eerste stop gepland door de Huenesteins, want toen ik in de spiegels keek zat er niemand meer achter me en was het dus tijd om te keren. Bij bakker Bril nabij Voorst kan je een heerlijk bakje koffie krijgen met zo’n lekker baksel uit zijn eigen oven erbij, heerlijk gewoon.

Gelukkig was er speciaal voor ons een ruimte gereserveerd, zodat we bij dit hondenweer weer een beetje op temperatuur konden komen. Alleen was deze ruimte was duidelijk bedoeld voor als het zonnig weer was, want het was een grote schuur en er zaten twee grote openstaande deuren in. Daar kon je zitten op een paar tuinstoelen.

Maar het weer was gelukkig inmiddels wel wat milder geworden, de regen overgegaan in motregen. Toen we weer de op weg gingen, bleek ik over een aanwijzing heen gelezen te hebben en reed finaal verkeerd. Één foutje moet kunnen.

De route was trouwens prachtig gekozen langs allerlei binnenweggetjes en was heerlijk om te rijden! Op ongeveer 80 km in de route reden we langs een tankstation en bleken een paar mensen in de groep vergeten om met volle tank weg te rijden uit Doornspijk, maar dat is niet erg dat kan altijd wel een keertje gebeuren. En zo kregen ook de rokers in de groep tijd om een lekker sjekkie op te steken. Ook de ‘trike-rijder’ bleek nog in de route te zitten, want ook hij ging tanken. Hij is snel klaar, want paar minuten later rijdt hij alweer weg. Alleen is hij het spoor blijkbaar bijster, want hij vertrekt in de tegenovergestelde richting dan de route. Misschien ergens een goedkoper tankstation gezien?

We spreken met elkaar af om omstreeks half twee ergens het middagmaal te nemen. Het was nu twaalf uur en we hadden net een appelpunt enzo achter de kiezen bij bakker Bril. Het weer was inmiddels wat beter geworden: de regen was weg en je zou heel af en toe bijna zeggen dat het zonnetje zou doorbreken!

We rijden opnieuw door een prachtig gekozen gebied en zeker als het weer ook nog meewerkt, krijg je de smaak te pakken. En zelfs het wegdek was snel aan het opdrogen, het ging helemaal de goeie kant op!

Het was inmiddels al over tweeën en nergens een restaurantje te bekennen; alleen één die gesloten bleek. Verder maar weer. De route is er niet minder om, want deze is nog steeds fantastisch om te rijden. Zeker als nu ook het zonnetje zich werkelijk laat zien!

Dan zie ik een wegrestaurantje. Wel een klein stukje van de route af, maar verder perfect. Hier kan een ieder zich tegoed doen. We zien opeens de ‘trike-rijder’ ook langs het restaurant rijden en even later weer terug.

Nadat we weer waren uitgerust en ook onze magen hadden gevuld, was het tijd om de rest van de route te rijden.

Na een uurtje trekt de hemel plots dicht en zitten we opeens midden in een zware hagelbui. De hele weg is opeens wit en spekglad, maar dat was gelukkig niet van lange duur, want even later is het zonnetje er weer!

Nadat we in Wesepe links en daar weer recht af sloegen zagen we (Johan, Hendri en ik) dat niemand meer achter ons zat. Wat zou er zijn?

Even later werd duidelijk dat een paar anderen moesten tanken! Als de groep weer compleet is rijden we weer verder en kunnen we verder genieten van deze uitstekende Spijkrit. Ergens verderop staat de ‘trike-rijder’ langs de route te genieten van het zonnetje; hij was ook weer op koers!

Dan zijn we bij Zwolle aangekomen en blijkt dat er alweer een kleine 190 km op zit. De tanks van diegenen die nog niet waren tanken moeten nu ook worden gevuld! Maar gelukkig kan deze pauze verder worden benut door weer een sjekkie op de lip te hangen voor diegenen die nu hun tank nog bijna vol hadden.

Vanaf de rondweg bij Zwolle blijkt de route verder over de A28 naar huis te gaan. In overleg met de anderen werd besloten om hier iets van af te wijken. Via de oude IJsselbrug reden we de dijk richting Zalk op om zo via ’t Zand en Noordeinde via Elburg naar ons clubhonk te rijden.

Daar aangekomen blijken we zo’n 235 km onder onze wielen doorgedraaid te hebben. Gelukkig bleek toen ook dat de regenpakrijders ongelijk gekregen hadden voor het grootste deel van de dag! Nadat we het balletje saus en de stempels in de toerboekjes hadden gezet, konden we de Spijkrit 2008 afsluiten. Ik vond het zeer de moeite waard om deze toertocht te rijden en heb zeer genoten van de route en alle hilariteit onder elkaar, het was weer ouderwets gezellig!

Ik wil Henri en Wilfred bedanken voor deze onvergetelijke dag en hoop dat de Spijkrit nog jarenlang op onze kalender mag staan!

Groeten