Zaterdag 27 oktober om half 10 stonden er 12 motoren met dik ingepakte bestuurders bij Wolf klaar om met de Kleine Route Rit mee te gaan doen. De naam bleek toch een beetje discutabel, want er waren een paar varianten mogelijk: Een korte route van 270 km., een lange van 300 km. en aan het eind hebben we 330 km gereden. Maar zo gezegd zo gedaan.

Om half 10 werd er dan toch begonnen met dit ‘kleine’ stukje sturen. Er werd eerst richting ’t Harde gereden om daar de snelweg richting Zwolle te pakken. Van Zwolle naar Ommen om bij Oudleusen de echte route op te pakken. De route voerde eerst naar Dalfsen, Heino en Lemelerveld. Via echt prachtige wegen door het mooie Salland (zeker nu zo in de herfst) naar Hengelo gereden. We waren zo rond kwart voor 12 daar en er waren toch wel een heel aantal die begonnen te smachten naar een warm kopje koffie cq chocolademelk en een stukje appelgebak.

Toen we zo rond een uur of 12 in het echt superkleine dorpje Hertme waren aangekomen bleek daar een café/restaurant open te zijn. Bij ’t Oale Bakkershoes bleken ze prima aan onze vraag te kunnen voldoen. Om ons echt van dienst te kunnen zijn, hadden ze de open haard aangestoken. Hierdoor verstomde het geklaag over koude handen heel snel. Na het bedienend personeel even gevraagd te hebben of dat al bezet was (er moest nog iemand aan de vrouw worden gebracht. We noemen geen namen), wat helaas zo bleek te zijn, weer verder gereden.

Verder ging de rit via allemaal heel kleine weggetjes en veel klinkers in de richting van het blijkbaar erg mooie plaatsje Marle. Zoals op het bord, dat we veel gezien hebben, bestond het 1020 jaar. Voor de rest niet heel veel bijzonders hierover, ware het niet dat de lokale bevolking zich nu nog aan het verwonderen is waarom die motorrijders zo vaak voorbij kwamen. We waren even de weg behoorlijk kwijt. Kan gebeuren. Toch wel handig dat er dan een paar mensen met een Tom Tom rond rijden. Toch niet altijd heel dom dom, zo’n ding.

Na vele mooie omzwervingen waren we zo rond een uur of 3 in het Drentse Veeningen. Ook weer zo’n piepklein dorpje ergens in de middle of nowhere. Het ligt midden tussen Hoogeveen en Meppel. Daar bleek het fijne café/restaurant Poortman open te zijn. Bij binnenkomst werd wel licht verschrikt gekeken waar die 12 motorrijders vandaan kwamen, maar eenmaal bekomen van de schrik werden we netjes, zij het iets wat trillerig, van grote hoeveelheden friet en hamburgers voorzien (Schnitzels werden niet gegeten. Motoren kunnen daardoor zware schade oplopen).

Na een 3 kwartier werden de motoren weer wel doorvoed bestegen.

De route maakte nu een grote lus in de richting van Hoogeveen en Zuidwolde. Na een even gereden te hebben bleken we toch de weg weer een beetje kwijt te zijn, maar via een hoop gezoek en inventief gebruik van richting aanwijzers, en je toch niet helemaal aan de route houden, wel weer de goede richting te pakken gekregen. Op een gegeven moment passeerden we nogmaals de mooie bocht waaraan ons laatste eetstekje lag en gingen we weer in de richting van Oudleusen om de echte route weer te verlaten en terug te gaan in de richting van Doornspijk.

Na nog een klein stukje fors doorrijden op de snelweg bij ’t Harde weer van de weg af en nog even mooi binnendoor naar Doornspijk om fijn na te babbelen bij Wolf.

Al met al heb ik van alle 330 kilometers genoten. Vond het echt een super leuke en gevarieërde rit. Veel mooie kleine plaatsjes gezien waar je nooit komt en daarbij een heel aantal echt mooie motorweggetjes gereden. Helemaal goed.

Groetjes Freek