Zaterdag 10 november stond hij weer op de kalender. De afsluiter van het toerseizoen: de snertrit. Met het weerbericht aan te horen zou het ook snertweer worden.

Toch stap ik op, want deze rit mag je niet missen. De eerste meters voelt het koud aan, maar doorzetten. Het is droog, dus is die kou niet zo erg.

De tank vol en naar Wolf. Daar zijn al een paar Spijkers en langzaam aan komen er nog een paar bij. We zijn bij vertrek met tien motoren; de rest van de Spijkers vindt het dan toch te koud. Maar aan het eind van de rit zal het wel goed komen volgens de club-info, want het is de snertrit.

We gaan richting Nunspeet naar Elspeet en zo doorkruizen we een stuk van de Veluwe. In Klarenbeek wordt gestopt voor een warme opkikker. Nadat alles weer een beetje normaal aanvoelt, geeft Jan Hein het teken dat het tijd wordt om weer op te stappen.

We gaan op naar de snertpan. We zwerven nog wat rond en we krijgen wat regen, maar dat is niet zo veel.

Uiteindelijk komen we aan in Elburg waar Hermien en Henriëtte de tafel al klaar hebben staan. Maar wat is dat dan? Snert is toch groen? Foutje van de kok?

Nee, het is bruine bonensoep. De tweede deksel gaat van de pan en ja … daar is de snert!

Nadat een ieder een plaats had gevonden en de borden vol waren, hoorde je geen woord meer. Alleen maar geknor … zo lekker was het. De één eerst snert, de ander de bruine bonen en voor de tweede maal andersom. Zo ging het door tot we allemaal warm en vol waren en de pannen leeg. Er werd nog even gerookt en toen gingen we naar huis.

Al met al een mooie afsluiting van het seizoen. Het was een mooie rit. Jan, Hermien en Henriëtte, de snert/bruine bonen soep was lekker.

Op naar een nieuw seizoen.

Groet AJ.