Zaterdag 1 september vond de Truck Run plaats, een evenement wat eens in de twee jaar wordt georganiseerd. Ook een aantal Spijkrijders waren van de partij om als verkeersregelaar te helpen met dit groots opgezette evenement. Mensen met een beperking mogen die dag mee met een echte vrachtwagen. Diverse truckers stellen hun truck geheel belangeloos ter beschikking en dit tot groot plezier van de chauffeurs en “mede-chauffeurs” die een onvergetelijke dag hebben.

In het voorjaar had AJ al gevraagd wie er belangstelling had om op 1 september mee te helpen met de Truck Run. Je moest je bij hem opgegeven en dan kreeg je vanzelf wel bericht hoe het verder ging. Het leek me wel leuk om mee te doen, dus ik heb me ook opgegeven. In mei kregen we bericht van AJ dat we een opleiding kregen als verkeersregelaar. Hiervoor was het verplicht om op maandagavond 9 juli bij het politiebureau aan de Gerichtenweg te komen.

Wat is namelijk het geval: je mag alleen als verkeersregelaar aan een evenement deelnemen als je ook echt de cursus hebt gevolgd. Na een “stoomcursus” verkeersregelaar stonden we die avond na een klein uurtje weer buiten als bevoegd verkeersregelaar.

In de laatste week van augustus kregen we een telefoontje van AJ dat we 1 september om 10.00 uur moesten verzamelen bij AC t’ Harde. Zo gezegd zo gedaan. Vanuit AC vertrokken we met z’n allen naar de legerplaats op de Knobbel. Je komt niet zo maar het terrein bij de legerplaats op. Allen stonden we genoteerd als verkeersregelaar en bij de slagboom kregen we een toegangspasje en konden we het terrein op. Zonder pasje geen toegang! Wat is het mooi daar op het ASK terrein. Normaal mag je daar niet komen, maar het is er schitterend. Bij de brandweerkazerne op het terrein stonden ze ons al op te wachten met koffie en broodjes, alles tot in de puntjes geregeld. AJ vertelde hoe we de route moesten rijden en wat er van ons verwacht werd. We zouden eerst met de motoren de route gaan rijden zodat we dan weten waar de route langs zou rijden. Bij een aantal gevaarlijke punten moeten dan verkeersregelaars worden neergezet. “Door vooraf de route te rijden weet je hoe de route gaat”, zo zei AJ “en dan kun soms beter naar een volgend punt rijden”. Je hoeft dan niet per se de route van de vrachtwagens te volgen. De route ging via de Bovendwarsweg naar Wezep, door Wezep richting Oosterwolde, door Oldebroek, ’t Eekt, de rondweg op bij Elburg, stukje nieuwbouw in Elburg, de Hoge Enk op en zo weer terug naar de legerplaats.

Toen we van onze verkenningstocht terug kwamen stonden de vrachtwagens al te wachten. Sommigen versierd met ballonnen en anderen met bloemstukken. De chauffeurs hadden er echt werk van gemaakt om hun truck er zo mooi mogelijk uit te laten zien. En wat stonden de “passagiers” te glunderen, de een had nog meer plezier dan de andere. Een feest op zich, fantastisch. De meesten waren geschminkt als cowboy, compleet met hoed en baardstoppels. Rond de klok van één uur zette de stoet zich in beweging. Je weet werkelijk niet wat je dan onderweg ziet. Mensen hebben stoeltjes neergezet en zitten te wachten totdat de 100 (!!!!!) trucks in colonne langs komen, al toeterend. Het leek de elfstedentocht wel, zoveel bekijks hadden we. En zwaaiende mensen waar je ook kwam. En het mooie is dat je de stoet al van te voren hoort aankomen, zoveel decibels maken die luchthoorns, oorverdovend. Bij de kruisingen zetten we dan de wegen af en ik heb echt niemand gezien die daar een probleem van maakte. En ze bleven maar zwaaien. Het kan niet anders dan dat dit voor de “passagiers” van de vrachtwagens fantastisch moet zijn.

Zo rond de klok van vieren kwamen we weer op de kazerne aan en daar stond de viskar van Westerink uit Elburg al te wachten. Voor een ieder was er een bak met kibbeling.

En dan weer al die blije gezichten; de een nog mooier dan de ander. Ook onze motoren trokken veel bekijks. Johan Heshusius had zelfs een vaste begeleider die niet van zijn zijde week. Een jongen, met brandweerpet en brandweerjas, die soms arm in arm met Johan liep. Hij heeft zelfs nog even Johan zijn motorjas aangehad. Toen was er nog een optreden van de Brownwood Country Dancers uit Wezep. Daarvoor had Willem van de Hoorn al een optreden verzorgd waarbij hij vele Nederlandstalige liedjes zong. Verschillende Spijkrijders dansten de polonaise door de zaal. De sfeer zat er goed in.

Aan het eind van de dag was er voor een ieder een bord nasi met saté, kroepoek en nog veel meer lekkers. Een mooie afsluiting van een geweldige dag.

Ik weet zeker dat de passagiers ’s avonds in hun dromen de tocht nog weer gereden hebben.

Volgende keer ben ik in ieder geval weer van de partij.

Jan van Loo