Buiten-volleybal Toernooi

In het vorige boekje stond een oproep om deelnemers te vinden voor het volleyballen. “Om met de Spijkrijders aan een evenement mee te doen, is hartstikke leuk. Maar moet dat nu net volleybal zijn?” dacht ik.

Het begon allemaal 12 jaar terug. Op de school waar ik destijds zat, hadden we 2x per week gym. En 9 van de 10 keer gingen we volleyballen. Ik heb 3 jaar lang tegen mijn zin in moeten volleyballen. Verplicht iets doen waar je al geen zin in hebt, is niet leuk. Daarbij nog het gegeven dat ik er niet in uitblonk en je daar ook nog op aangekeken werd (door de fanatieke volleyballers in mijn klas), heeft mij uiteindelijk dit ‘volleybaltrauma’ bezorgd.

Maar oké, ik had de vorige Club-Info dus voor me en las de oproep. Dat ik zou gaan supporten, stond als een paal boven water. Een paar dagen later hoorde ik het woord mentalcoach vallen. Toen wist ik het: Ik meld me aan. Niet als volleyballer maar als mentalcoach.

Inmiddels hadden meerdere mensen zich aangemeld; sommigen voor elke avond, sommigen voor 2 avonden. Het team was dus compleet. Er werd besloten om van te voren maar een keer te gaan oefenen op een veldje in Elburg. Woensdag 30 mei was ons hele team daar om te oefenen. Het team bestond uit: Joke, Ann, Marianne, Elga, Jan Hein, Jan v Loo, Wilfred, Derma en Christa (de laatste 2 zijn dochters van Joke & Ann).

Sommigen konden wel volleyballen, maar een groot gedeelte had de laatste paar jaren geen bal aangeraakt. Deze oefenavond was dus weldegelijk nodig.

Er werd voor half 8 begonnen. Men verdeelde zich in 2 teams en ging spelen. Als snel viel op dat dit echt een OEFENavond moest gaan worden. Er werd besloten om eerst maar eens balgevoel te krijgen. Iedereen in een cirkel en gewoon even overspelen. Dit had meer effect. Toen de vooruitgang te merken was, werd er weer een oefenwedstrijdje gespeeld. Om kwart voor 9 verlieten we moe, maar voldaan het veldje. In ruim een uur was er zeker progressie geboekt.

Maandagavond 4 juni was de eerste speelavond. Tegen kwart voor 7 was iedereen (die die avond speelde) aanwezig. Meteen om 7 uur zouden we onze eerste wedstrijd moeten spelen. 3 Wedstrijden op deze avond.

4 Teams in een poule. Teams die allemaal een verschillend niveau hebben.

De verschillende niveaus werden al snel duidelijk. Wij maken geen kans tegen mensen die de sport beoefenen en/of dit vaker doen. Het gegeven werd dus een feit. Deze avond zijn alle sets verloren.

Vanaf de 2^e avond werden de poules ingedeeld n.a.v. de uitslagen van de vorige avond. Vanaf nu zouden de poules uit teams bestaan die meer op gelijk niveau liggen. Dat bood perspectief.

Maandag was, achteraf gezien, meer een avond geweest om nog een keer te oefenen, het wedstrijdgevoel te krijgen en erachter komen dat het conditioneel ook nog het nodige van je vraagt.

Dinsdag zouden we ook al weer gelijk om 7 uur aan de bak moeten. Daarna een uur rust om vervolgens weer (net zoals gisteren) 2 wedstrijden achter elkaar te spelen. Onze eerste blessure was een feit. De vorige avond had Joke zijn knie verdraaid. Hij is dinsdagsmorgens naar de dokter geweest en deze heeft zijn knie in een rekverband gewikkeld. 1 Speler minder dus, maar we hebben er nog genoeg om toch nog 1 wissel te hebben.

Omdat de poules nu in worden gedeeld naar niveau en we de tegenstanders iets meer tegenstand dan gisteren moeten kunnen bieden, gaan we vanavond voor 1 set winst. Sommigen willen al voor de poedelprijs gaan, maar dat toont natuurlijk geen inzet.

De potjes van deze avond hebben al meer wedstrijdelement in zich. Het speelt leuker vanwege hetzelfde niveau. Sommige sets zijn op sommige ogenblikken zelfs spannend te noemen. En zeker de derde set die we winnen met 28-27. Zie wel dat we het kunnen! Onze eerste overwinning is binnen!!!!

Helaas lijkt het erop dat een ieder in een overwinningroes verkeert, omdat we de volgende set van de wedstrijd verliezen met 25-19.

Dan hebben we 5 minuten rust en daarna weer een wedstrijd. 2 Wedstrijden achter elkaar is jammer genoeg iets te veel van ons gevraagd. We verliezen dus weer beide sets.

Woensdag is de laatste avond. Gezien we dinsdag weer de slechtste van onze poule waren, zouden we vandaag weer in een poule komen van meer verliezers. Voor ons dus meer kansen om goed te spelen. We hebben nu ook meer ritme kunnen opdoen en weten nu een beetje wat we juist wel en niet moeten doen om te winnen. Zo gaan we vanavond voor iets meer bewegen in het veld. Alleen heb ik nog de vraag “Waarom spelen we beter als we tegen de zon inkijken?” Als men met de rug in de zon speelt, wordt er namelijk slechter gespeeld. Ook valt te constateren dat, wanneer een set goed begonnen wordt, we het in de laatste paar minuten laten liggen. Als het begin slechter is, maken we dus meer kans op winst. En dat is gisteren ook gebleken tijdens onze winnende set.

Met deze gegevens, en ons nieuwe wedstrijdschema, beginnen we. We zitten vanavond met 3 teams in onze poule en de potjes van vanavond zijn 3 minuten korter. Dat klinkt leuk, maar wij moeten 2x 2 wedstrijden achter elkaar spelen en we hebben er nu maar 3 minuten rust tussen. Vanavond hebben we 6 spelers, wat betekent dat er geen wissel is.

Afijn, toch beginnen we vol goede moed aan de eerste set.

Het begint al goed tegen onze tegenstanders El Ganador VSCO. We hebben een juist ritme te pakken, bewegen meer in het veld en qua niveau doen we niet veel voor elkaar onder. Het resulteert in een gelijke stand in de eerste set. De tweede set moeten we jammergenoeg met 5 punten verschil aan de tegenstander gunnen.

3 Minuten rust en dan meteen de volgende wedstrijd tegen Super de Boer. Zij spelen net iets beter dan ons. Dat is terug te lezen in de eindstand. Allebei de sets verloren (30-16 en 30-14).

Daarna wordt ons een half uurtje rust gegund. Onze derde wedstrijd is weer tegen El Ganador VSCO. De eerste set spelen we met de rug in de zon en we verliezen dus weer (20-15). De volgende set beginnen we iets slechter. En ook hier voor geldt de eerder genoemde regel, want we weten de set met 13-28 te winnen.

Aansluitend is onze laatste wedstrijd tegen Super de Boer. De vorige wedstrijd waren ze te sterk voor ons. Zo ook deze wedstrijd. We verliezen van hen met 29-15 en 23-15.

Het zit erop. We hebben 3 avonden gespeeld: 10 wedstrijden wat gelijk is aan 20 sets. Daarvan hebben we 1 set gelijk gespeeld en 2 sets gewonnen. Het had slechter gekund.J Ook mooi was te zien dat we elke avond beter gingen spelen. We boden meer tegenstand en speelden soms spannende rally’s.

Langzaam aan gingen de meeste Spijk-volleyballers naar huis toe. Een enkeling bleef voor de finale en de prijsuitreiking. Geen prijs dit jaar: geen poedelprijs en niet als poulewinnaar. In totaal deden er 54 teams mee, waarvan wij 50^e of 51^e zijn geworden.

Het waren 3 leuke, gezellige en sportieve avonden. Als mentalcoach wil ik toch even alle spelers bedanken voor hun inzet. Ook de vaste supporterskern bedankt en Hermien en Lida natuurlijk bedankt voor het voorzien van koffie en thee met koek.

Joke is jammergenoeg uitgevallen door een blessure. Ook Jan Hein en Wilfred hebben een lichte blessure aan resp. knie en duim opgelopen. We zijn in het toernooi steeds beter gaan spelen en hebben toch nog 3 of 4 teams achter ons gelaten. Volgend jaar kan het alleen maar beter gaan!!!!

Groeten

Henriëtte

Zie de site voor meer leuke en sportieve foto’s van dit evenementd