Bij de start werd mij vriendelijk, doch licht dringend gevraagd of ik een stukje wilde schrijven over de rit waarin Wilfred kon laten zien hoe bekwaam hij was met zijn Tom-Tom. Dat bleek best redelijk te zijn. Maar om niet op de zaken vooruit te lopen toch maar even bij het begin beginnen.

Om 10 uur waren er in totaal 15 motoren inclusief eigenaren (en duo) bij Wolf. Toen ik er aankwam, was er een beetje gemor over het grote aantal fotocamera’s die er aanwezig waren. Niet zozeer de camera’s bleken het probleem als wel het sms-gedrag van onze voorzitter. Het blijkt dat mensen om 1 uur ’s nachts nog wel eens liggen te slapen en dat sms-jes op die tijd als storend worden ervaren…..

Om iets over 10 werd en dan vertrokken in de richting van Nunspeet. Met wat omzwervingen in en om Hulshorst en Hierden werd en richting zuiden doorgestuurd om het mooie weer een beetje op te zoeken. Maar dat lukte niet helemaal. Bij Ermelo aangekomen bleek namelijk dat niet al het goede voor motorrijders van boven komt. Het begon maar eens een beetje te regenen. Het hield gelukkig niet echt aan en ik schat dat het een minuut of 5 later ook alweer droog was.

Maar wel weer net genoeg water om toch behoorlijk voorzichtig te moeten gaan rijden. Zo gezegd, zo gedaan.

Maar blijkbaar was ons rustige toertempo voor de inwoners van het prachtige Putten nog niet rustig genoeg. Ze hebben daar blijkbaar een nieuwe sport uitgevonden. Het is zoiets als gooi jezelf met een schep en pion voor de motor en kijk dan wat er gebeurd. Na ook dit kleine probleem goed verwerkt te hebben werd en rustig doorgereden in de richting van de Betuwe.

Na een kilometer of 85 bleek de voorzitter toch aan de eerste warme bak cq peuk toe te zijn. De eerste stop volgde. Na wat koffie, chocolademelk en appeltaart werd het weer tijd gevonden om te vertrekken. Na buiten ook nog even de plaatselijke viskraam geplunderd te hebben, kon er dan toch eindelijk vertrokken worden.

Het bleek onder het rijden dat het toch af en toe best een probleem kan geven als een verkeerslicht niet op groen springt. Na een rondje of 3 van alle andere richtingen gezien te hebben, toch maar eens opgereden. Na dit obstakel te hebben getrotseerd, toch maar weer richting de Betuwe. Daar lag namelijk het doel van deze rit. Zoveel mogelijk kleine weggetjes en dijkjes pakken. Vooral de dijkjes langs de Lek en de Nederrijn bleken fijn rijdbaar te zijn. Al met al lukte dat dus aardig.

Na een 150 km. moest er voor de broodnodige benzine ook maar eens gestopt worden en om even verhaal te halen over het remmen dan wel niet remmen van een bepaalde Honda. Na een niet zo vlugge tankstop werd er wel redelijk snel aangelegd om een hapje te gaan eten. Dat werd in Kesteren bij een wegrestaurant aan de A50 genoten. Vooral de boerenomelet en cola bleken favoriet.

Na een (ik schat) 3 kwartier hier geweest te zijn, werd er weer opgestapt om weer rustig richting Doornspijk terug te rijden. Na weer een hoop mooie kleine weggetjes te hebben gezien werd en na een, volgens Wilfred, 258 kilometer weer bij Wolf aangelegd en was een ieder weer veilig op de plek van vertrek.

Al met al een prima rit gehad. Veel mooie bochten, weinig rechte stukken en 2 keer op de pont. Wat wil een motorrijder nog meer.

Groetjes Freek Neijmeijer