Dag 1 (donderdag 1 mei)

Door Harry

Nou, daar ging ik dan: m’n 3^e Spijkweekend.

Om half 6 was ik al wakker. Het meisie zei nog: “je kan nog een uur slapen”, maar daar had ik geen zin aan. Ik wou gaan, ik zat te popelen.

Afijn, om 7 uur zat ik al in het pak, bakkie, peukie, tv nog even aan en nog even m’n mail checken. Nog even alles nalopen bij de motor: baaantjes goe’, olie okee, rempies doen ‘ut, ketting staat strak, shag, geld … alles was in orde.

Inmiddels was het 8 uur. Ik kon vertrekken, want volgens Willem zouden we om half 9 starten. Wat dus niet waar was, hè Willem??? Dus ik sta daar om 10 over 8 bij de vale ouwe; geen kop te zien! Ik dacht:”Nee hè, niet weer”. Hetzelfde was mij vorig jaar ook al overkomen.Maar toen hoorde ik in de verte een geluid. Het was het geluid van een big twin: een VTR wel te verstaan. Daar kwam Hendri aan. Ook die had zich niet vergist WILLEM!!!.

Inmiddels waren ook Hendri’s vrouw en zoon aanwezig en begonnen ook de andere deelnemers te arriveren.

Ik was ook blij dat J. van Loo er was, want ik had last van jeuk op m’n rug en die Jan kan krabben hoor!!

En toen begon Willem met z’n speech (het zelfde geouwehoer van vorig jaar).

Wat mij ook opviel was: de hele family Huenestein was aanwezig. Het leek wel een reünie, maar toch leuk voor de 4 broers. Ja, vorig jaar waren het er nog 3, maar de jongste, Gerrit (heng-heng) Huenestein, was dit jaar ook van de party.

Inmiddels was het 9 uur en de generaal gaf het startsein.

Eindelijk, we gingen: 13 motoren gingen op weg naar Duitsland. Willem voorop en wij als makke lammetjes achter hem aan. Tsja, hij is toch de generaal hè.

Na de saaie Nederlandse wegen kwamen we in Duitsland en ik moet zeggen: die Willem kan goed kaartlezen. Dat doe ik hem niet na!

Hij had een mooie route uitgestippeld naar het eindstation.

We reden door bergen en dalen, dat was allemaal prachtig, maar de generaal stopte maar niet. Ik had zin in een shaggie en, wat later bleek, Marianne, zijn eigen vrouw, ook!! De slaperd had daar geloof ik effe geen rekening mee gehouden.

En als die dan stopt moet je je shaggie in no-time oproken (niet dat ik me daar wat van aantrok).

Maar ja … de rokertjes waren gedoofd en we gingen weer op pad. We reden door allerlei plaatsjes (vraag me niet naar de namen) wat ik persoonlijk heel mooi vond.

Na nog een paar uurtjes rijden, waar een paar foutjes inzaten (viel me nog mee), kregen we de bordjes Sorpetal in beeld.

Ik moet zeggen dat ik blij was die te zien, wat m’n poeperd begon enigszins tegen te stribbelen. En die moest in goede conditie zijn, OF NIE APPIE!! Ja, die heeft me aan m’n kop lopen zeuren de week voor vertrek.

En ja hoor, daar zag ik ineens de boerderij van de family Lingemann; daar moesten we zijn.

Eenmaal van de motor zag Johan een tuinslang. Ja, we hadden een buitje gehad onderweg en de motoren moesten even gewassen worden.

Eenmaal klaar gingen we aan de terrastafel zitten en kwam de gastvrouw ons verwelkomen. We bestelden allemaal wat te drinken en de gastvrouw kwam met de kamersleutels.

Dat liep in het begin een beetje stroef, vooral toen Hendri een foto van haar wilde maken. Maar toen ik een opmerking maakte over haar derrière (dikke reet) en zij me blijkbaar had verstaan,dacht ik: “dit kom nie goe”, wat naderhand gelukkig is meegevallen.

Na ons opgemaakt te hebben gingen we aan tafel: het eten was goed en het bier ook.

Joke en Ann hadden spelletjes meegenomen en daar hebben we met z’n allen veel plezier van gehad. Je moet trouwens met de dobbelbeker wel op een viltje gooien, want dat maakt me een herrie.

Daarnaast hebben we ook gezellig met elkaar zitten napraten over de rit, de kamers, het eten en andere dingetjes.

Ik heb ook nog even met Marianne zitten praten over het merk Firestone, maar heb nog steeds niet begrepen wat nou de link tussen haar en het bandenmerk is.

Dat was ook het einde van de eerste dag. Ik ben gaan slapen.

Ik geef nu de pen door.

Willem en Jan, het was mooi. Bedankt!

Dag 2 (donderdag 2 mei)

Door Joke & Ann

Ons verhaal begint met Harry die een EK-toeter had meegenomen en AJ om half zeven wakker toetert. Dus…. je kan wel nagaan hoe deze dag eruit gaat zien.

De avond ervoor is ons gezegd om acht uur ontbijt en vertrek om negen uur. Het is dag twee, dus luisteren doen we nu nog wel naar de voorrijder.

Een heerlijk ontbijtje stond ons te wachten, voorbereid door Gerhard en frau Lingemann. Warme bolletjes uit de oven, croissantjes (niet genoeg voor iedereen, of hadden misschien motorcollega’s er meer dan 1 gepakt), een eitje erbij en smullen maar. Koffie was voor de meeste het belangrijkst.

Na even buiten de zon te begroeten en een sigaretje roken, gaan we ons gereed maken voor een heerlijke dag op de motor door het Hoogsauerland.

Met dertien motoren en het tweede mans systeem gaan we prachtige slingerwegen rijden met een fantastisch uitzicht richting Winterberg. ‘t Is nog wel een beetje fris, maar het beloofd een mooie dag te worden.

Na anderhalf uur van rijden te genieten, gaan we onze motors aan de kant zetten om lekker koffie te drinken bij café restaurant seepanorama Seezicht in Olpe Sondern. Koffie, cappuccino en wat lekkers erbij voor sommigen.

We zijn er al wel achter dat Mark lekker kan smullen (schnitzels vooral). Na het afrekenen gaan we verder met de tocht.

De familie Landman rijdt voorop en doet dit uitstekend. Na vele dorpen door te rijden, is het de hoogste tijd voor een stop langs de kant of tanken moet natuurlijk ook. Dat gebeurt ook regelmatig deze dag.

Het schijnt dat mannen vaker moeten pissen dan vrouwen en wat is er makkelijker dan gewoon in een sloot te zeiken, of over je laarzen ja … hè Jan.

En dan wat je allemaal ziet in een weiland. Marianne zag wel drie hazen met hele grote oren staan terwijl wij allemaal drie hertjes zagen.

Om twee uur leggen we aan bij restaurant Schnutgenhof in Attendorn. Er blijven wat op terras zitten, maar een fris windje laten de anderen naar binnen gaan. De frisse lucht was voor enkele van ons wel goed. Hoeveel scheten kan een mens wel niet laten? Of voor verliefde stelletjes is het ook goed. “Een emmer koud water was nog niet genoeg voor onze voorzitter en zijn jonge freule”, dachten de meesten van ons.

Heerlijke lunch gevarieerd van strammemax tot tosti’s etc. Lekker met elkaar dom lullen en dat kunnen sommigen onder ons. Maar het is weer tijd om op te stappen want we moeten een stukje terug. Addy had n.l. zijn koffie vergeten af te rekenen. Nou ja, volgende keer dan maar.

We rijden zeker nog een ander half uur en gaan weer richting het Gasthof Zur Sorpetal waar we lekker op het terras een biertje zullen gaan drinken. Bij aankomst zeg ik tegen Addy: “als je op deze weg blijft, kan je zeker een paar km. mooi slingerweg volgen”. Verder kwam ik niet, dat was niet tegen dovemans oren gezegd. Met vier personen gaan ze ervandoor, ja … er echt vandoor wat snelheid betreft.

Dan hebben er een paar in de gaten dat ze gefilmd worden en dan gaan alle remmen los. Volgens deze gefilmde ging het echt niet zo hard, maar frau Lingemann heeft er s ‘avonds wel haar mening over gezegd en is er niet meer gereden na de dagroute.

Na de nodige biertjes is het weer tijd om te douchen en uit te rusten voor het eten. Om half zeven gaan we aan tafel.

Een drie gangen menu en een heerlijke wandeling over een bergpas maakt iedereen weer fris voor de avond die nog beginnen moet.

Wij hadden het spel stoofje gooien meegenomen. Met dobbelstenen moet je zien te winnen en anders kost het je een borrel. AJ kon er niet genoeg van krijgen (wilde in het begin niet eens mee doen) en voor anderen ging het super. Dronken naar bed na het betalen van een hoge rekening; dat is wat je krijgt van stoofje gooien. Maar het was wel erg gezellig.

Anderen van ons aan het einde van de tafel waren aan het dobbelen. Dit is Harry zijn specialiteit. Kunnen anderen nog van leren (volgens hem natuurlijk).

Al met al een heerlijke dag en deze hebben wij afgesloten om een uur of elf. Ja, wij worden al een dagje ouder. Joke wordt in augustus zestig.

De rust duurt niet zo lang, want het schijnt dat er meerdere personen andere op bed moeten leggen. Elkaar instoppen is natuurlijk wel belangrijk, maar vier mensen heb je toch niet nodig Addy?

Rinus en Mark hadden het over koekjes. Harry, wat bedoelen zij hiermee? Moet je maar een keer in het clubinfo schrijven.

Voor ons is dag twee voorbij en snel slapen voor dag drie. Dromen over wat deze ons gaat brengen. Welterusten!

Dag 3 (donderdag 3 mei) – De Sigarenrit

Door Wilfred & Iris

Na een rumoerige nacht ontwaak ik tamelijk laat uit mijn schoonheidsslaapje en loop naar het raam om het gordijn los te trekken. Ik kijk naar buiten en zie dat het heerlijk weer is. Eindelijk kunnen eens lekker echt gaan toeren. Ik hoor al wat stemmen op de gang en hoor zelfs al een enkeling de motor naar buiten zetten, dus iedereen heeft er zin in!

Na lekker even te hebben gedoucht en aangekleed, begeven we ons naar het ontbijt waar al gauw de sterke verhalen op tafel komen van de avond ervoor. De één loopt vol met tandpasta rond en een ander loopt te klagen en te zeuren over koekkruimels in bed. Een derde voelt zich een beetje misselijk. Na een beetje beschuit besluit deze zich toch maar even terug te trekken op de wc.

Willem had gisteravond aangegeven dat vandaag de sigarenrit zou zijn. Dus hij zou bij iedere stop een sigaar gaan roken, wat betekend: lange stops.

Voor we vertrekken gaan we eerst met zijn allen op de foto. Iedereen had zijn/haar camera ingeleverd bij de hoteleigenaar en die ging vervolgens met al die camera’s een foto maken en dat duurde dus best lang aangezien dat er wel een camera of 6-7 waren ingeleverd. Natuurlijk moest hij ook nog een foto maken voor zijn eigen verzameling.

Nadat een enkeling gisteravond zelf nog een stukje was wezen rijden, moest er snel een tankbeurt worden gepland, want sommige motoren zuipen blijkbaar meer dan de eigenaar zelf.

Na een tiental kilometers werd er dus gestopt voor een tankbeurt in Winterberg. Vluchtig heb ik nog even bij een motorzaak gekeken, maar daar was weinig te zien. Mijn aanhangsel had een colletje nodig omdat het best nog wel fris was, maar daar was niks geen kleding te zien.

Nadat een ieder was voorzien van de nodige sap en vitamine N(icotine) ging de reis weer verder.

Door het mooie golvende landschap over de soms slechte wegen. Een enkeling zal zich het bordje Straβeschaden nog wel goed herinneren. Maar gelukkig wordt er af en toe gestopt om even de benen te strekken. En aangezien het de sigarenrit is ….is er tijd genoeg om de benen te strekken.

Na een kilometer of 80 te hebben gereden, wordt er gestopt voor een lekkere bak koffie in de plek Bad Berleburg. Daar vinden we een Italiaans koffiebar. De organisatie heeft deze kosten voor hun rekening genomen. De koffie smaakte goed. Het weer was ook lekker … wie had dat gedacht. In je t-shirt op een terras met een gratis bak koffie - heerlijk toch. Ondertussen moesten er nog wel een paar motoren worden verplaatst, omdat ze die voor een uitrit hadden gezet. Ook werd er met spanning gekeken hoe een vrouw (met hoofddoek) haar auto strak achter de motoren parkeerde. Gelukkig ging het goed.

Na verkwikt te zijn door de heerlijke koffie werd de weg vervolgd.

We hadden nu een kwart van de sigaar gehad (de route leek ook op een sigaar). Af en toe voelde het wel fris aan doordat de wind nog wel vrij stevig was.

Vele mooie stukken weg vliegen onder ons door. Zelfs waren er nog een paar druppels regen die Willem wist te vinden.

Al gauw begint de honger ook toe te slaan; eten hoort er nou eenmaal ook bij. We komen in een wat grotere plaats (waarvan de naam mij even is ontschoten) en gaan daar op zoek naar eten. De meningen zijn verdeeld over het eten. De één heeft zin in een pizza en de ander in een schnitzel. Schnitzels horen nou eenmaal bij een Spijkweekend in Duitsland, dus ik vond dat het schnitzels moesten worden.

Na een rondje te hebben gereden kwamen we uiteindelijk bij een mooi restaurant met uitzicht op een stukje van het dorp en een kasteel. De honger slaat nu echt toe. Één van de personen was zo ongeduldig dat die al een lolly naar binnen werkte. Gelukkig werd haar honger als eerste gestild.

Nadat een ieder overvloedig had gegeten (ze bleven aanslepen met patat) gingen we weer verder. Er sneuvelde nog wel een glas tijdens het aantrekken van de motorkleren, maar daar werd gelukkig niet moeilijk overgedaan.

Na een klein beetje de verkeerde kant zijn opgereden, gaan we toch weer de goede kant op. Richting bier en schnitzels, waar Duitsland om bekend staat. Nog een kleine tussenstop om even te plassen. Het is nu niet ver meer. Dat was goed nieuws voor degenen met kontpijntjes.

Om een uur of 5 komen we aan bij ons pension waar we gauw een biertje bestellen en die naar binnenwerken. Dan is de douche aan de beurt. Het was een warme dag dus dat douchen was echt wel nodig.

Om half 7 gaan we beginnen met de maaltijd. Ik bood de organisatie van dit weekend nog een halve liter bier aan en met de boodschap: bedankt voor het geweldige weekend.

Om half 8 waren de schnitzels met pepersaus en de aardappelen met rodekool op. Rode kool is niet mijn lieveling gerecht, dus ik heb het alleen maar even geproefd.

Een groot gedeelte van de groep gaat een wandeling maken door de omgeving. De rest vindt het bier te lekker.

De avond valt en een ieder trekt zich terug in het hotel waar de nodige sapjes worden genuttigd. Ook worden er weer spelletjes gespeeld: 31en heet het geloof ik. Zelf nog nooit gespeeld dus ik kijk wel even mee over de schouders van Iris of ze het wel goed doet. Het is wel gezellig.

Frau Lingemann zorgde wel goed voor ons met de drankjes … sommigen ging het niet snel genoeg. 1 Van de andere Nederlandse gasten had voor ons allemaal versnaperingen gehaald in de vorm van nootjes en chips. Erg leuk gebaar.

Aan de andere tafel werd gedobbeld, maar daar heb ik geen kaas van gegeten. Wel even gekeken, maar het ging me even te snel. Misschien was het het bier dat in werking trad J.

Dus dan is het tijd om naar bed te gaan. Want de laatste dag kwam eraan met de terugreis, dus dan wil je wel weer een beetje fit op de motor zitten.

Voor wat ons betreft was het een heerlijke dag. Ik heb genoten. Organisatie nogmaals bedankt.

Dag 4 (donderdag 4 mei)

Door Johan Huenestein

Na een lekkere nacht slapen, werd ik ’s morgens wakker doordat er eentje met de tv zat te spelen: die moest natuurlijk de kwalificatie zien van de MotoGP.

Maar goed het was inmiddels al 6.45 uur, dus er maar uit en de spullen alvast ingepakt, om niet te laat klaar te zijn.

Om 8 uur naar beneden om te eten en dan weer terug naar huis.

Jan van Loo zou de terugtocht leiden, die had nog een mooie route voor naar huis. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Nadat we zijn uitgezwaaid door de fam. Lingemann rijdt Jan v. Loo voorop. Als we tijdens de rit moeten stoppen voor wat kerkgangers wisselen Hendri en ikke van motor, want die wou graag eens op een echte Yamaha rijden. Na er 500 mtr op gereden te hebben, stoppen we voor de koffie.

Na de koffie gaan we weer verder. Als we al anderhalf uur gereden hebben en we zitten te kijken of we met gemak al een keer ergens stoppen, zie ik ineens een zeikerd langs de kant staan die blijkbaar niet meer kon wachten. Maar na even beter gekeken te hebben, zie ik dat het Wilfred is en valt z’n motor hem bijna op de hakken, dus moet hij even afknijpen om de motor op te rapen. We draaien om om te kijken of alles is goed gegaan. Alles is oké, op een paar beschadigingentjes na.

We gaan weer verder en even later zien we dat Jan toch is gestopt. We stoppen ook weer en omdat we bijna als één van de laatste waren, was er niet zoveel tijd voor een peuk en moesten ze dus met grote halen de peuk op te maken.

Nadat we weer op de snelweg zijn aangekomen, maken we wat ‘vaart’. Maar ja, ik rij nog steeds op de SP1 van Hendri, dus van dat ‘vaart’ moet je maar geloven.

Aan het eind van de autobaan tanken we even, waarna Hendri en ik weer op onze eigen motors verder gaan.

Nadat we zijn afgeslagen richting Apeldoorn moest ik wachten bij de afslag. Na een kwartiertje maar eens gebeld naar Addy, want het duurde wel erg lang voordat er iemand van ons langskwam. Maar dan blijkt dat de motor van Hendri aan de kant staat met pech. Blijkbaar kan je niet zomaar overstappen van Honda naar Yamaha en weer terug, ook al vind je het nog zo fijn rijden (hè Hendri).

Maar te hebben overlegt met Addy ga ik weer verder en wacht niet meer op de laatkomers.

Na Mark het verhaal uit doeken te hebben gedaan, gaat hij ook mee. Ik heb maar rustig aan gedaan, want 1 Honda stuk is genoeg voor 1 dag.

Mark gaat richting Harderwijk. Na even hem nagezwaaid te hebben, ga ik richting Epe. Bij afslag Epe zie ik dan op de parkeerplaats de bus en de rest v/d club staan, dus ik stop hier ook om even te horen hoe of wat we gaan doen.

Dan gaan we weer. Addy maakt thuis de bus leeg en gaat terug om Hendri met motor op te halen, terwijl Albert-Jan bij Hendri wacht. Dus voor één keertje mag er een Honda achterin i.p.v. Yamaha.

Dus al met al was het weer een mooi weekend met best mooi weer. Organisatie bedankt voor de goede zorgen!

Nu zorgen dat ik weer op tijd in bed kom, want de volgende dag moet ik er om 4.45 uur uit i.v.m. de Yamaha Yarc 2008 in Assen.